Kendimi korkunç bir anne gibi hissediyorum. Bir canavar gibi. Çocuğumu, bana uyumama izin vermediği için nefret ediyorum. Saat 5'te uyanıyor, emmek istemiyor ve dönüyor. Bir saattir ağlıyor ve ben sadece başka bir odaya geçip kapıyı kapattım. Sanki onun ağlaması bana biraz rahatlık bile veriyor gibi. Sabırımı kaybedip ona bağırabilirim, belki de onu yataktan düşürür veya bacaklarına şaplak atarım. Kendimi bu yüzden nefret ediyorum. Onun suçlu olmadığını biliyorum. Yorgunum. 24/7 onunla yabancı bir ülkede, yardım olmadan tek başıma. Ne yapmalıyım…