Size bir hikaye anlatmak istiyorum. Cumartesi günü, bizimle yaşayan eşimin ağabeyi ilaç içti — bir p…

Size bir hikaye anlatmak istiyorum. Cumartesi günü, bizimle yaşayan eşimin ağabeyi ilaç içti — bir paket antipsikotik, uyku hapı ve tansiyon düşürücü hap yedi ve hepsini votkayla içti. Eşimin ağabeyinin 48 yaşında, en az 2012'den beri alkolik, iş yaparken bile neredeyse her zaman alkolün etkisi altında olan biri. Geçmişte iflas etmiş bir işi vardı, banka evine el koydu, bir kadından dört harika çocuğu var — eski eşi. Akıllı, eğitimli, kendine özgü bir espri anlayışı ve çelişkili bir karaktere sahip. Neden içtiğini bilmiyorum, belki bir şey onu yıkmıştır ya da belki sadece zayıftır, ama işte böyle. Elbette alkolizmin sosyal hayatını ve kesinlikle ruh sağlığını etkilediği belliydi. Bazen onunla bir şeyler konuşuyorsun, örneğin alkolizmi hakkında tekrar tekrar konuşuyorsun, diyaloğa katılıyor gibi görünüyor, sonra birdenbire sanki yarım saattir bambaşka bir şey konuşuyormuşuz gibi bir cümle kuruyor. Bazen kibri varmış gibiydi, sürekli herkesin ona hayran olduğunu, her şeyi herkesten iyi bildiğini ve her şeyi çok iyi bildiğini sanıyor. Başka bir zaman ise artık böyle yaşayamayacağını, alkolden öldüğünü, votkanın bile artık boğazından inmediğini, onsuz yataktan kalkamadığını itiraf ediyordu. Serum için gidiyor, uyuyor, klinikte verilen haplarla besleniyor ve kendini toparlıyordu. Alkol almadığı dönemler kısalıyordu, bazen bir ay içmeyebiliyordu ama çoğu zaman tam olarak bir hafta sürüyordu, hatta bazen ertesi gün biraz içip her şeyin yeniden başlamasına neden olabiliyordu. Son zamanlarda ise bütün gün içiyor, uyumak için gece bir hap alıyor ve sürekli içme isteğinden kurtulmaya çalışıyordu. Sonra reanimasyonda 24 saat komada ve yapay solunum cihazına bağlı kaldı. Sonra kendine geldi ama bilinci bulanıktı, halüsinasyonlar görüyordu. Yani, eşim, onun kardeşi onu ziyarete geldiğinde, eşimle birlikte, uzun yıllar önce arkadaş oldukları ve şimdi alkolizm yüzünden görüşmedikleri bir arkadaşının da odaya girdiğini sanmış. Ve bunun gibi birçok şey. O kadar hap içtiğini reddediyor. Sadece uyumak istediğini, neden ambulans çağrıldığını soruyor. Ona «herkese engel olduğu ve kimsenin ona ihtiyacı olmadığı için» onu akıl hastanesine göndermeye çalıştıklarına dair paranoyakça bir inancı var. Davranışları, karakteri ve yaşam tarzıyla gerçekten herkesi bıktırdığını belirtmek isterim ama yine de iyi bir insan ve herkes onu seviyor. Ona sürekli bunu söylüyorlar. Ve şimdi, bir kişinin başarısız bir girişimin ardından nasıl davrandığını, şu anda bile sorunu kabul etmediğini, intihar etmeye çalıştığını, kurtarıldığını, onunla ilgilenildiğini ve ona bakıldığını anlamadığını gördüğünüzde, her şey sanki netleşiyor. Bu anlık «değişimlerinin» ve diğer şeylerin sadece sarhoşluk, sadece kötü bir karakter veya asla şaka olarak algılanmayan şakalar olmadığını, ancak bir şeyleri ciddiye aldığını söyleyemeyeceğiniz kadar inanılmaz olduğunu anlıyorsunuz. Bu, görünüşe göre gerçekten kafasıyla ilgili bir sorun. Belki de bu yaşam tarzının bir sonucu, belki zamanında yaşadığı bir stres, belki de bu zehirlenme ve koma vakası. Açıkçası, bunların hepsi ayrı ayrı ve özellikle de bir arada ruh halini etkiliyor. Belki de uygun bir kuruma yerleştirilmesi sorunu çözülecektir. Hangi gerekçeyle, ne kadar süreyle ve nasıl olacağını bilmiyorum. Ancak bu olayın basitçe geçmeyeceği kesin. Aile hayatımız «öncesi» ve «sonrası» olarak ikiye ayrıldı. Daha dün bu adam çocuğumuzla oynuyordu, sohbet ediyorduk, gülebiliyorduk ve bazen ona şaşırıyordun ama artık alışmıştın. Ama bugün bir psikiyatrist rapor verecek ve her şey eskisi gibi olmayacak.