Hayat beni bu tür sohbetlere hiç hazırlamamıştı 🙈 Yatmadan önce küçük oğlum geldi, belli ki bir şey…

Hayat beni bu tür sohbetlere hiç hazırlamamıştı 🙈 Yatmadan önce küçük oğlum geldi, belli ki bir şey onu rahatsız ediyordu, endişeliydi ve sessizce sordu: "Anne, askere gitmemek için ne yapabilirim?" Ağzım açık kaldı. Konuşmaya başladık, meğer sınıftaki çocuklar okuldan sonra hemen oraya gideceklerini – düşmana ateş edeceklerini konuşuyorlarmış. "Ben insanlara ateş etmek istemiyorum ve bana da ateş edilmesini istemiyorum," dedi benimki. Görünüşe göre ona öyle bir cevap vermişler ki, herkesin mutlaka gideceğine ve onun da kurtulamayacağına inanmış. Ve şimdi bütün gün üzgün geziyor. Acil hizmetin sadece bir tür eğitim olduğunu, orada kimsenin kimseye ateş etmediğini, bu sadece hizmetle tanışma olduğunu, isteyenin isteğe bağlı olarak kalıp eğitimine devam edebileceğini, ama onun zorlanmayacağını açıklamak zorunda kaldım. İstediği yere gidip eğitim alabileceğini ve kendi alanında çok daha faydalı olabileceğini söyledim. Sanırım onu sakinleştirdim ama içim içimi yiyor. 21. yüzyıldayız ama çocuklar hala savaştan korkuyor, bazıları ise korkmuyor, hatta can atıyor – hangisinin daha kötü olduğunu bilmiyorum. Duruma karşı bir tür çaresiz öfke. Ayrıca şimdi de sözleri yüzünden alay edilmesinden endişeleniyorum. Bu durumun ne kadar sinir bozucu olduğunu anlatamam...