Oğlum hakkında bir gönderi paylaşmıştım ama yine de detayları anlatmak istedim. Bu deneyimden biraz…

Oğlum hakkında bir gönderi paylaşmıştım ama yine de detayları anlatmak istedim. Bu deneyimden biraz uzaklaştım, evet, ben böyleyim, her şeyi çok ciddiye alırım. Akşam eşim, ben ve bebek arabasındaki minik kızımızla yürüyüşe çıktık. Dışarısı soğuk, rüzgar esiyor ama temiz hava istiyoruz. Çocuk parkında oğlumun peşinden koşmadım, zaten şu an buna pek imkan yok. Oğlumun parktan kaçmayacağına güveniyordum. 3-5 metre mesafeyi koruyorum. Park çok büyük, eğer yer değiştirirse oraya koştum çünkü beni görmezse korkuyor. Derken bir arkadaş grubu buldu ve koşturmaya başladılar. Eşimle oraya gidip geliyoruz, bebek arabasıyla dolaşıyor, onları izliyor, sohbet ediyoruz. Eve dönme vakti geldi, onu ikna etmenin kimin görevi olacağı konusunda tartışıyoruz. Derken yanımızdan koştular ve bir ses geldi, oldukça net bir ses, ve park halindeki arabalardan birinin alarmı çalmaya başladı. Eşim hemen: "Acaba bizimkiler mi bir şey yaptı?" dedi. Oğlumu yanıma çağırdım ve elimde taş olup olmadığını sordum. "Hayır, ne taşı?" dedi. Peki neden arabanın alarmı çaldı? "Bilmiyorum" dedi ve kaçtı. Hiçbir şey yapmadığını söyledi. Yakında küçük bir çocuğu olan başka bir kadın da vardı, belki bir şeyler görmüştür diye yanına gidip sordum. "Hayır, hiçbir şey atmadılar" dedi. Tamam, neyse. Eşim bana: "Neden kendi çocuğunun arkasını tutmuyorsun, neden onun hakkında kötü düşünüyorsun?" dedi. Ciddi misin? Şu an o kadar dikkatsizim ki, bu alarmı bile fark etmezdim. Eve gittik. Oğluma tekrar sordum, gerçekten hiçbir şey atmadı mı? Kazara bile mi? Hemen söyle, yoksa polis zaten bulacak ve gerçekten bir şey yaptıysa, yalan söylediği için daha çok ceza alacak. "Hiçbir şey yapmadım." Tamam, anladım. Yatıyorum, küçük kızı uyutuyorum. Eşim oğlumla çocuk odasında. Çattan bir fotoğraf attım, bir kadın arabanın fotoğrafını ve çocukların taşa tuttuğunu yazmış. Fotoğrafı kocama attım. O hemen bana oğlum hakkında kötü düşündüğümü, oğlunun polisle tehdit edilse bile hiçbir şey yapmadığını söylediğini söyleyerek öfkeyle tepki gösterdi. Evet, sanırım gerçekten olsaydı itiraf ederdi. Ama bu beni çok endişelendirdi, kendim için kesin olarak öğrenmek istedim, yan komşudan o yeri ve tahmini saati gösteren kamerayı izlemesini istedim. Ama her şey zaten benden önce halledilmiş. Bizi arayanların fotoğrafı da yayınlanmış. Hemen geri yazdım. Videoyu izleyince şok oldum. Bu kadar uzağa nasıl atabilir? Yaklaşık 2,5 metreye atmış. Ve arabanın kaputuna düşmüş. Daha da titremeye başladım. Zaten paramız kısıtlı, eşim iş değiştirdi, her şey planlı ve şimdi ne kadar para çıkacak diye düşünüyorum... Adam benimle çok nazik bir şekilde konuştu. Anlayışla. Oğlum sanki oyun oynarken atmış, ne attığını anlamamış, videodan da bunu beklemiyormuş gibi görünüyor, korkmuş. Kasıtlı değildi. Sorumluluğu üstleneceğiz. Eşime video gösterildiğinde ise yüzü bembeyaz oldu. Yatak odamızdan çıktım ve yüzümde öfke vardı. Yaptığı için değil, yalan söylediği için! Ve itiraf etmediği için. Oyuncaklarını topla, dişlerini fırçala ve uyu. Ve hemen, dişlerini fırçalamadan oyuncaklarını topladı. Ve banyoya girdi. Ve bana sarılmaya başladı. Ama onunla konuşmuyorum, öfkemi ona kusmaktan korkuyorum. Neden bana hiçbir şey söylemiyorsun? "Ama gerçekten kazara oldu." Ben bu yüzden kızmıyorum, doğruyu söylemediğin için! Biz senin aileniz, ne olursa olsun, bize ne yapacağını söyleyebilirsin ve biz seni koruruz. Seni uyarmıştım, polis bizi buldu ve ben hazır değildim çünkü sen ilgisiz olduğunu söylemiştin. Ve bu yüzden üzgünüm. Sen akıllı bir çocuksun, anaokulunda yalan söylemekle bu aynı şey değil, anlıyor musun, burada aileleri arıyorlar ve biz hazır olmalıyız. Bu olayın televizyona çıkmasından çok korktum, bu yüzden mağdurdan videoyu silmesini ve yöneticiden bu konudaki sohbeti temizlemesini istedim, çünkü her zamanki gibi başlamıştı... Sonuçlardan kaçmadık. Bilgili kişilere sordum, tamirin ne kadara mal olabileceğini, bana böyle rakamlar söylediler... 40 bine kadar. Adamın ilk başta kaputu boyamayacağımı söyledim, kimse nokta atışı yapmayacak. Ve başlangıçta kayınpederimle konuştu, her şeyi zımparalamayı kabul etti gibi görünüyor, ama sonuç olarak, düzeltilmesi gerekiyor. İşte böyle canımı sıktı (atıp tuttu). 10k'ya anlaştık. Hiçbir talep yok. O olaydan beri dışarı çıkmak bile istemiyor. Onu azarlamadık, sadece saklanmanın ne kadar kötü olduğu hakkında konuştuk. Davranışlarına bakılırsa, sanki hiçbir şey olmamış gibi içine kapanmadı ama dürüst olmak gerekirse, ev dışında onu artık dikkatle izliyorum.