1 yaş 8 aylık olduk. Sınıfa eylül ortasından beri gidiyoruz. Bu süreçte hep öğleden sonra almaya gel…
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
1 yaş 8 aylık olduk. Sınıfa eylül ortasından beri gidiyoruz. Bu süreçte hep öğleden sonra almaya geldim, hep neşeli ve memnundu (sadece gruba girerken ağlıyordu). Bugün ilk defa uyuması için bıraktım... Eve geldim ve oturup ağlıyorum. Sanki küçük bebeğimi öğretmene bırakmışım gibi hissediyorum. Eşim, kayınvalidem ve annem, ne kadar erken okula başlarsa o kadar iyi olduğunu düşünüyorlar, çocuk akranlarıyla sosyalleşmeli diyorlar. Bu konuda hiç destek görmüyorum. Ben böyle düşünmüyorum, keşke üç yaşına kadar, en azından 2,5 yaşına kadar ben bakabilseydim, eşim kazanıyor, geçimimiz yeter. Vicdan azabı beni mahvediyor, gerçekten dayanamıyorum.
Нам 1.8. Ходим с середины сентября, весь этот период забирали её после обеда — она была такая веселая и довольная (плачет только при входе в группу). Сегодня первый раз оставила на сон... Пришла домой и сижу реву. Чувство такое, будто я скинула своего маленького ребенка на воспитателя. Мой муж, свекровь и мама считают, что чем раньше отдать в сад, тем лучше, мол, ребенку нужно общение со сверстниками и социализация. Тут мне никакой поддержки. Я так не считаю, я бы с радостью сама сидела бы до трех лет, ну хотя бы до 2.5, муж зарабатывает, на жизнь хватает. Как же меня мучает совесть, я просто не могу.
henüz götürmüyorum, evde daha iyi )
3 yaşına kadar izin var zaten 🤗
дочке 2.3 и то пока не вожу, дома лучше ) до 3 декрет же 🤗
не оставляйте
Всё будет хорошо! Адаптация нужна и ему, и вам тоже ❤️
Так свекровь бедняжка переживает, мне ж на работу надо😅 бедный ее сын, один семью тащит