Dürüst olmak gerekirse, kız kardeşimle konuşana kadar davranışlarımda özel bir şey olduğunu hiç düşü…

Dürüst olmak gerekirse, kız kardeşimle konuşana kadar davranışlarımda özel bir şey olduğunu hiç düşünmemiştim 🫣🤣🤣. Dün oğlum (ayrı yaşıyor ve KB 3/1'de çalışıyor) aniden ziyarete geldi. Ani oldu ama sorun değil. Onunla harika bir ilişkimiz var, onu her zaman memnuniyetle karşılarız). Bu arada, şu anda çalışmıyorum (bu da hikaye için önemli)). Neyse, oturuyoruz, sohbet ediyoruz: işleri nasıl, planları neler vb. Yaklaşık dört saat konuştuk. Saat akşam 8, kızım derslerden dönüyor. Ve birkaç kişiyi işle ilgili aramam gerekiyordu. Soruyorum: «Misafirliğe ne kadar kalacaksın?» O: «Bilmiyorum». (Ve gitmesini istemiyorum, onu özlüyorum, nadiren görüşüyoruz). Ben de diyorum ki: «Ben işlerimi arayayım, sen de git bu arada akşam yemeğini hazırla, işte köfteleri kızart, garnitür olarak bir şeyler bul. Hem de yemiş olursunuz». (Onun benden sıkılmaması için — diye düşünüyorum). Ve başka bir odaya gittim 🫣🤣. Her şeyi hazırladı, spagetti haşladı, bulaşık makinesini boşalttı ve doldurdu. Kızım geldi, akşam yemeği yedik, her şey harikaydı. Sonra gitti. (Not: Kocam daçadaydı — ev inşa ediyor). Bugün kız kardeşime anlattım — o da gülüyor. «Aklım durdu,» diyor, «onun tatil gününde, evde akşam yemeği hazırlamaya gelmişsin 🤣. Ben düşünmeden, otomatik olarak yaptım. O da öyle — aldı ve hazırladı, tek kelime etmeden, ve onun için bu normal) Kız kardeşim diyor ki: «Tabii ki onun için normal, seninle birlikte büyüdüler» 🫣🤔🤣. İşte ben böyle bir anneyim)))) Utanç verici mi? Belki biraz mahcubum. Ama gurur bile duyuyorum — çocuklarım çok bağımsız ve becerikliler. Ve onlar için bu bir kahramanlık değil, sıradan bir şey)