Заўсёды думала, чаму я выбіраю адзін і той жа тыпаж мужчын, аж пачало раздражняць, бо ў маіх марах «…
Перакладзена аўтаматычна. Паказаць арыгінал
Заўсёды думала, чаму я выбіраю адзін і той жа тыпаж мужчын, аж пачало раздражняць, бо ў маіх марах «той самы» — зусім іншы. Калі стала часцей размаўляць з бацькам, часцей прасіць яго дапамагчы: «з пераездам рэчы зацягнуць, унітаз паглядзець», толькі паглядзець і нічога не рамантаваць, рамантаваць я не прасіла, проста даць параду і ўсё, але чамусьці ён думае, што трэба зрабіць.
Сёння я канчаткова зразумела, чаму мяне бянтэжыць той тыпаж, які я пастаянна выбіраю (да гэтай размовы я была сляпая, а сёння празрэла канчаткова). Тэлефаную бацьку, каб запытаць, ці ёсць у яго стамеска (інструмент, каб стары паркет падкалупнуць і зняць у кватэры часоў СССР). Навошта я яму патэлефанавала, калі ведала ўсё наперад, што ён зможа прынесці праз тыдзень? Ну добра. Тэлефаную, пытаюся, кажа, што ёсць. Я кажу, што хачу зняць паркет, а мне ў адказ: «Оооо, ой блін, навошта табе гэта трэба, гэта ж такі гемарой, у цябе добры паркет». Я кажу, зніму яго, усю бруд з-пад яго прыбяру, потым буду ўкладваць ламінат. На што атрымліваю зноў: «Ну блін, навошта, гэта ж гемарой такі, навошта табе гэта трэба».
Я так зразумела, ён думае, што я яго прашу гэта ўсё рабіць. А я проста папрасіла стамеску. Мне падабаецца самой гэтым рамонтам займацца ў свае выхадныя дні, так падабаецца, што ў мяне гормоны радасці зашкальваюць, мне наогул не патрэбна дапамога, я кайфую ад гэтага. І тут мяне як молатам па галаве асяніла. Вось менавіта з такімі мужыкамі і такім мысленнем і такой лянотай я па жыцці сутыкалася і таму ў мяне да такіх хлопцаў з'яўлялася раздражванне, хоць да гэтай размовы я гэтага не разумела, адкуль гэта ўсё расце, таму што з бацькам ніколі не размаўляла так часта і не распавядала нічога.
Всегда задумывалась, почему я выбираю один и тот же типаж мужчин, аж начало подбешивать, ведь в моих мечтах «тот самый» — совершенно другой. Когда стала чаще общаться с отцом, чаще просить его помочь: «с переездом вещи затащить, унитаз посмотреть», только посмотреть и ничего не чинить, чинить я не просила, просто дать совет и всё, но почему-то он думает, что надо сделать.
Сегодня я окончательно поняла, почему меня бесят тот типаж, который я постоянно выбираю (до этого разговора я была слепая, а сегодня прозрела окончательно). Звоню отцу, чтобы спросить, есть ли у него стамеска (инструмент, чтобы старый паркет подковырнуть и снять в квартире времен СССР). Зачем я ему позвонила, если знала всё наперёд, что он сможет принести через неделю? Ну ладно. Звоню, спрашиваю, говорит, что есть. Я говорю, что хочу снять паркет, а мне в ответ: «Оооо, ой блин, нафиг тебе это надо, это же такой геморрой, у тебя хороший паркет». Я говорю, сниму его, всю грязь из-под него уберу, потом буду укладывать ламинат. На что получаю опять: «Ну блин, нафиг, это же геморрой такой, зачем тебе это надо».
Я так поняла, он думает, что я его прошу это всё делать. А я просто попросила стамеску. Мне нравится самой этим ремонтом заниматься в свои выходные дни, так нравится, что у меня гормоны радости зашкаливают, мне вообще не нужна помощь, я кайфую от этого. И тут меня как молотком по башке осенило. Вот именно с такими мужиками и таким мышлением и такой ленью я по жизни сталкивалась и поэтому у меня к таким парням появлялось раздражение, хотя до этого разговора я этого не понимала, откуда это всё растёт, потому что с отцом никогда не общалась так часто и не рассказывала ничего.
Тоже не понимаю, на кера снимать паркет? Отциклевать и лаком вскрыть, все.
Во-первых он старый, во вторых скрипит, в третьих слышимость ужасная внизу у соседей когда ходишь спокойно, в четвертых зачем мне дышать стариной если можно сделатт свежий красивый ремонт
У меня первый муж и папа такие же… Зато второй — полная им противоположность.
кто любой? я чётко обозначила, только посмореть, и всё. и сказала что через месяц буду ставить другой, найму рабочих, а в ответ: нафиг тебе надо, этот унитазь(ржавый и не смывается толком) в отличном состоянии 😃😃
Очень интересно, но ничего не понятно. Вы просто делитесь своими мыслями о том, что у вас все плохо с мужчинами или что🤔
он подумал что вы издалека начали
не для тупых
Але потым выпадкова выйшла замуж за мужчыну, які характарам падобны на маю маму, а гэта яшчэ горш (развяліся).
Цяперашні муж характарам падобны на мяне, і гэта ідэальны варыянт. Мне падабаецца мой характар (у ім шмат недахопаў, але гэта для іншых — недахопы, а для мяне — плюсы).
Я ещё в детстве поняла что мне не нравится в отце и похожих на него мужчин избегала. Но потом нечаянно вышла замуж за мужчину который похож характером на мою маму а это еще хуже (развелись). Нынешний муж похож характером на меня и это идеальный вариант, мне нравится мой характер (в нем куча недостатков но это для других недостатки а для меня — плюсы)
Не удивительно что вокруг вас такие люди.