Hep neden hep aynı tip erkekleri seçtiğimi merak ederdim, hatta canımı sıkmaya başlamıştı çünkü haya…

Hep neden hep aynı tip erkekleri seçtiğimi merak ederdim, hatta canımı sıkmaya başlamıştı çünkü hayallerimdeki 'o kişi' bambaşka biri. Babamla daha sık konuşmaya, ondan yardım istemeye başladığımda: 'Taşınırken eşyaları taşımak, tuvalete bakmak' sadece bakmak ve tamir etmemesini istemiştim, tamir etmesini istememiştim, sadece tavsiye vermesini istemiştim ama nedense o yapmak gerektiğini düşünüyordu. Bugün, sürekli seçtiğim o tipin neden beni çileden çıkardığını nihayet anladım (bu konuşmadan önce kördüm, bugün ise tamamen aydınlandım). Babamı arayıp eski SSCB dönemi bir dairedeki parkeyi kazıyıp sökmek için iskarpin (alet) olup olmadığını sordum. Zaten bir hafta içinde getirebileceğini bildiğim halde neden aradım? Neyse. Aradım, sordum, var dedi. Parkeyi sökmek istediğimi söyledim, bana cevaben: 'Oooo, ah lanet olsun, sana ne gerek var, bu çok zahmetli, parken iyi.' Söküp, altındaki tüm pisliği temizleyeceğimi, sonra laminat döşeyeceğimi söyledim. Buna karşılık yine aldım: 'Ah lanet olsun, bu çok zahmetli, sana ne gerek var.' Sanırım o, bütün bunları kendisinden yapmamı istediğimi düşünüyor. Ben ise sadece iskarpin istedim. Hafta sonları bu tadilat işleriyle kendim uğraşmayı seviyorum, o kadar seviyorum ki mutluluk hormonlarım zirve yapıyor, yardıma hiç ihtiyacım yok, bundan keyif alıyorum. Ve sonra kafama bir balyoz yemiş gibi dank etti. Hayatım boyunca tam da böyle erkeklerle, böyle bir düşünce yapısıyla ve böyle bir tembellikle karşılaştım ve bu yüzden bu tür adamlara karşı bir tahammülsüzlük geliştirdim, bu konuşmadan önce bunun nereden kaynaklandığını anlamıyordum çünkü babamla hiç bu kadar sık konuşmamış ve ona hiçbir şey anlatmamıştım.