Hissettiğim şeyler doğru değil gibi geliyor. Burada durmadan yürürken kendimi iyi hissetmiyorum ve açıkçası aklım da karışıyor. Kızlar, odadaki herkes artık doğum yapıyor; bugün sabah bir kadın doğum sancısına girdi ve daha çok gelecek. İğneleri dayanabiliyorum; sezaryen sonrası gibi daha iğneler gelecek. Bugün ayrıca bir sürü numune de alınacak; şu an için bu plan böyle, ama uyuyamıyorum ya da oturamıyorum, hiçbir şey yardımcı olmuyor. Odamda yalnız kaldım, herkesi sakinleştirmeye çalıştım, ama içimde savaş alanı var. Kızım bugün de biraz daha sakinledi; hareketler azaldı, çok fazla... Ama her şey normal gibi. Hâlâ garip davranıyorum: kalbim garip atıyor ve bunu kafamdan çıkaramıyorum. Burada uzanıp duruyorum ve bilmiyorum: kıpırdamadan duramıyorum, kendimi nereye koyacağımı bilmiyorum, bebeği de tanımıyorum. Saat 12:00'de kalçama iğne gelecek; sonra 14:00'e kadar yürüyüş yapacağım; beynim aşırı yük altında, 14:30'da başka bir şey olacak. 18:00'e kadar tekrar yürürüm. 20:00'de son kez akşam yemeğini yiyeceğim, sonra muhtemelen çıkış için hazırlanacağım: duş, tıraş, çantalar vb. Anestezist hâlâ gelmedi. Ah... zaman boşuna akıp gidiyor.