Her şey beni çileden çıkarıyor. Kızım 8 yaşında. Hiçbir şeye yardım etmek istemiyor, kendi arkasını…

Her şey beni çileden çıkarıyor. Kızım 8 yaşında. Hiçbir şeye yardım etmek istemiyor, kendi arkasını toplamak istemiyor. Kendi toplamasını sağlamak için yalvarsan da olmuyor. Azarlarsan belki toplar ama bir dahaki sefere her şey eskisi gibi. Eve geliyor, her şeyi hemen yatağın üzerine atıyor, yolda yürürken eşyaları fırlatıyor. Gerçekten korkunç, hiçbir şeye alıştırmak imkansız. Diş fırçalamak, yüzünü yıkamak - skandal. Hiçbir şey yapmak istemiyor, kendini kontrol edemiyor. Yeni bir telefon aldık, ben telefonun süresini nasıl kısıtlayacağımı anlamaya çalışırken bir hafta boyunca günde 5 saat telefonda oturdu. Her gün azarladım, ödev yapması gerektiğini söyledim ama hiçbir şey yapmadı. Eşimle işten dönüşümlü olarak eve geliyorduk, onu telefonsuz bırakamıyorduk. Sürekli yalan söyledi, ödev yaptığını söyledi ama aslında hiçbir şey yapmıyordu, sadece oturup tekrar telefona bakıyordu belli ki. Korkunç bir şey oluyor. Sinirlerim yıpranıyor. Her şeyi nefret ettiğimi hissediyorum. Her gün kavga ve gürültü, hiçbir anlayışı yok. Bugün diyor ki: 'Beni dövecek misin?' Ben diyorum ki: 'Seni dövüyor muyuz?' O da diyor ki: 'Hayır.' Sadece bilerek saçmalıyor. Tanrım, gerçekten yaklaşıp vurmak istiyorum, artık gücüm kalmadı. Bir de bu PMS (adet öncesi sendromu), sinirlerim zaten bunun yüzünden sınırda.