Hikayemin tüm detayları profilimde mevcut. Dün nafaka davasıyla ilgili hakimle bir görüşmem vardı. O…

Hikayemin tüm detayları profilimde mevcut. Dün nafaka davasıyla ilgili hakimle bir görüşmem vardı. Orada yalnızdım ama başardığımı düşünüyorum. Kocanın sadece yardımın bir kısmını gönderdiğini, kendi parasını göndermediğini gösteren tüm belgeleri ve kanıtları sundum. Çocuğun masrafları için makbuzları toplamamı ve ilk duruşmaya sunmamı istedi. Ama burada bir sorun var – harcadığımı göstermek için yeterli param yok. Bu kısır bir döngü. Çalışmıyorum, para sadece kocamdan geliyor, kızımla ikimize 35 bin gönderiyor, bana sadece yemek için 22 bin gidiyor, geri kalanı bez, telefon, hijyen, vitamin ve ulaşım masrafları. Çocuğun avokado, brokoli, mango ve somon yiyebilmesi, yüzmeye ve gelişim derslerine gidebilmesi için daha fazla harcamak isterdim ama param yok. Çocuğa ne kadar harcadığımı kanıtlamak için nereden para bulabilirim? Omurga teşhisi için param yok, altı aydır ağrı çekiyorum, kızıma yeni kıyafetler alamıyorum, hatta Avito'dan bile almak için para gerekiyor. Kıyafetleri ya arkadaşım ya da annem veriyor. Hakim endişelenmememi ve mahkemenin, çocuğa annenin akrabalarının baktığını, babanın ise sadece yardımın bir kısmını gönderdiğini görmesi için akrabalardan ve anneden gelen tüm havalelerin dökümünü getirmemi söyledi. Yardım konusu ise bambaşka bir mesele ve onun kendi ihtiyaçları için harcadığı miktarı ondan almak çok zor olacak. Neden tam da annenin çocuğa para İHTİYACI olduğunu kanıtlamak zorunda kalması ne kadar adaletsiz bir durum. Koca hiç oralı bile değil. Hakim yardımcısının telefonlarını açmıyor, çocuğa tulum almadı, kışlık tulum için 5 binin pahalı olduğunu yazdı ama kendi alternatiflerini sunmadı. Kışlık, kuzu tüylü bir tulum seçtim, bir beden büyük ki gelecek yıl da giyebilsin, üstelik kolları ve paçaları ayarlanabiliyor. Kısacası çok kızgınım ve şimdilik durumu değiştiremiyorum. Boşanma davası için hakimle görüşme günü de nihayet belirlendi, bunu 17 Eylül'den beri bekliyordum. Ya belgeleri yanlış hazırladım, ya bir belgeyi eksik getirdim, ya da hakim tatile çıktı. Sekreter aradı ve görüşme sırasında uzlaşma süresi verilmemesini talep edebileceğimi, böylece hakimin 30 gün sonra karar verebileceğini söyledi. Umarım işe yarar. Kızım hala anaokuluna gitmiyor, bizden birkaç ev ötede başka bir anaokuluna gittim, orada ücretli olanı ödememek için havuz var, ancak müdire henüz orada değil ve yardımcısı bile onu kendisi olmadan çocuğu kabul etmek istemiyor. Serbest meslek kaydımı kapattım. Gelir belgesini getireceğim ve avukatlık danışmanlık ve yardım masraflarını karşılamak için ek iş yapmak zorunda kaldığımı söyleyeceğim. Manevi olarak çok zorlanıyorum, psikolog parası bile yok, akrabalarımdan istemeyeceğim çünkü zaten bana her şekilde yardımcı oluyorlar. Kardeşimin eşi, ben mahkemelere gidip gelirken sık sık kızımla ilgileniyor. Artık ağlamıyorum bile, sadece artık küçük kızımla yalnız olduğum, nasıl yaşayacağımızın tamamen bana bağlı olduğu gerçeğiyle yüzleşiyorum ama o henüz çok küçük. Onunla üç yaşına kadar kalmak ve ancak ondan sonra anaokuluna göndermek istemiştim ama hayat değişiyor ve koşullara uyum sağlamak zorunda kalıyoruz. Bir zamanlar yalnızdım, çok çalışıyordum, seyahat ediyordum, temelde günübirlik yaşıyordum, birikim yapmıyordum, sadece yaşıyordum. Kendi ihtiyaçlarım, isteklerim için her zaman param vardı. Şimdi her şey tamamen farklı ve her zaman böyle olacağından, her zaman desteğe muhtaç olacağımdan, zayıf olduğum ve kızıma bir aile veremediğim, yanlış kişiyi seçtiğim, sadece sevgi aradığım ama yine acı bulduğum için ayağa kalkamayacağımdan korkuyorum. Bu dünyada beni mutlu eden tek şey, kızımın kulağıma fısıldadığı sessiz "anne" kelimesi. Sadece onun için savaşacağım.