Durum böyle. Kızım, bir sınıf arkadaşıyla okuldan geldi. Sırt çantalarını bize bıraktılar, topu aldı…

Durum böyle. Kızım, bir sınıf arkadaşıyla okuldan geldi. Sırt çantalarını bize bıraktılar, topu aldılar ve oyun alanına gittiler. Kocam onları karşıladı ve uğurladı. Kızım okul ayakkabılarıyla futbol oynamaya gitti, ben de ona neden spor ayakkabılarına geçmesi gerektiğini hatırlatmadığını sordum. Neyse, bir tür kafa karışıklığı yaşandı, meğer futbolda spor ayakkabısıyla oynanacağını bilmiyormuş. Eh, neyse. Sonra kızım o çocukla eve geldi, kocam onlara doğru gitti ve kızımı neden spor ayakkabılarını giymediği ve okul ayakkabılarıyla gittiği için azarlamaya başladı. Sonra kızım ve o sınıf arkadaşı tablette bir şeyler aramaya başladılar, kocam yanlarından ayrıldı. Yanına yaklaşıp fısıldayarak, arkadaşlarının yanında durup kızını bir şey için azarlamasına gerek olmadığını, bunu ayrıldıklarında söyleyebileceğini söyledim. Kocam hemen yüksek sesle: «Ben ne dedim ki? Nesi yanlış? Spor ayakkabılarını giymediğini sen söyledin!» Ben de ona, «Şimdi bu tür tartışmalara girmeyelim,» dedim. O ise yüksek sesle devam etti, duymuyorlar! «Neden başlıyorsun!» Biz mutfakta duruyoruz, çocuklar koridorda köşeyi dönmüşler, evet, sağır gibiler, duymuyorlar. Sonunda ona beceriksiz olduğumu söyledim, o da alındı. Kızını bir sınıf arkadaşının yanında azarlamakla kalmadı, bir de tartışma çıkardı. İşte karşılıklı anlayış bu. Yani biri sana yaklaşıp sessizce bir şey rica ediyor, hayır, normalden daha yüksek sesle bağırmak gerekiyor. Ve beni suçlu çıkardı, kibirli olduğumu ve ona kötü davrandığımı söyledi. Anlamıyorum, erkekler için bu kadar karmaşık bir bilgi mi?