Yakınlarımla bunu konuşmak istemiyorum çünkü beni yargılıyorlar ve anlamıyorlar. Genel olarak, bir d…

Yakınlarımla bunu konuşmak istemiyorum çünkü beni yargılıyorlar ve anlamıyorlar. Genel olarak, bir dilek tuttuğumuzda, ifadelerimize dikkatli ve özenli olmalıyız. İki çocukla tek odalı bir dairede yaşıyoruz. Bu bizim dairemiz, barınma konusunda her şey yolunda, ipoteği kapattık. Ama burada sıkışıp kaldık, barınma sorununu çözemedik ve genişlemek istiyoruz. Çocuklar büyüyor, artık gençler, 10 ve 13 yaşındalar. İkinci çocuğu doğurduğumuzda, yakında iki odalı bir daire için ipotek almayı planlıyorduk. Ama hayatın kendi planları vardı, beklenmedik durumlar oldu. Peşinat için ayrılan para plana göre gitmedi. Zor yaşıyoruz, ne açıklayabilirim ki, sanırım anlaşılıyor. Neredeyse iki yıl önce kocam bir ev aldı, ipotek yaptırdı. Ama tadilat için parası az, her şey çok yavaş ilerliyor. Elbette böyle olacağını biliyordum ama fikrini değiştireceğini ve daireyi satma versiyonumu değerlendireceğini umuyordum. Ama hayır, kendi çabaları ve gelirleriyle yavaş yavaş tadilatı yapacağımıza inanmaya devam ediyor. Bu arada, yıllarca çocuk ve engelli maaşıyla yaşayıp harcadığımızda, elbette o da çalışıyordu ama geliri düşüktü, her şeyden memnundu. Ama o zaman bile ondan daha fazlasını istemediğim için ne kadar aptalmışım! Aile için harcadığım tüm yıllarda o kendi gelirini inşa etti. Ve şimdi, hiçbir gelirim olmadan kaldığımda, parayla sık sık manipüle ediyor. Gerçi KDV'yi açtığında, bir yıldan fazla onunla birlikte çalıştım, sonra çok fazla çatışma olduğu için çocuklarla ve kendimle ilgilenmek için geri döndüm. Şimdi durum çok garip. Tadilatı kendisi yapmak istiyor ama bunun için onun firmasında çalışmam gerekiyor. Sanırım bir çalışan tutacak gücü yok. Ve işte çocuklarla tek odalı dairede oturup ağlıyorum, hayatın beni nereye getirdiğini düşünüyorum... her şeyin artık onun şartlarına bağlı olduğunu 😭😭😭. İşsizken, gelirsizken ayrılmak o kadar kolay değil. Bu maaşlara bakıyorum, ağlamak istiyorum, bunlarla yaşanmaz. Ve bunu biliyor. İşten hiç hoşlanmıyorum. Manevi olarak çok zor, sonra kendime gelmem iki gün sürüyor. Ama o ne tantana yaptığımı anlamıyor? Tadilat yapılıyor, iş yapılıyor. Ama hangi çabayla, hangi bedelle? Kendimi neredeyse bir yıl boyunca toparladım, kiloma dikkat etmeye başladım, manevi olarak kendime dikkat etmeye çalıştım, en azından antidepresandan kurtuldum. Ama şimdi bu durumu tekrar katlanmak zorundayım çünkü kocam şart koşuyor: birlikte tadilat yapmazsak ve o bensiz hallederse, benimle yaşamaz. Öyle yani. Eğlenceli. Kendi ailemde sanki kuş hakkıyla yaşıyorum. Ve böyle bırakamam. Bu şartlar beni mahvediyor ve öldürüyor. Durumu hiç kabul edemiyorum 😭😭😭😭😭. Ve dilekler konusuna gelince, ev dilediğimde, ne pahasına olursa olsun bize mal olacağını belirtmedim. Kocama gelince, hafta sonu bile çalışıyor, aile için çabalıyor. Ama sürekli manevi olarak baskı yapıyor, sanki hesaplaşmaya çalışıyor gibi. Ama asla eşit olmayacağız. Ona bir kadın olarak her şeyi verdim: aile, ev her zaman temiz düzenliydi, her şey yapıldı, lezzetliydi ve seks iyiydi. Ama o beni daha avantajlı bir bakış açısıyla, erkek bakış açısıyla değerlendiriyor. Daha önce bunu nasıl fark etmediğime çok şaşırıyorum. Hediyeler verdi, beni denizlere götürdü. Yıllar içinde ve mali durumun değişmesiyle nasıl biri olacağını asla düşünmezdim. Daha pinti, hesapçı. 😭😭😭 Kızlar, şu an manevi olarak ne kadar kötüyüm. Beşinci bir köşe arıyorum 😭😭😭