Qizim bir kecha uxlamay uxlagani sababli, bu bir alomat deb qaror qildim va EMni tugatishni boshladi…

Qizim bir kecha uxlamay uxlagani sababli, bu bir alomat deb qaror qildim va EMni tugatishni boshladim. Biz sakkiz oydan boshlab faqat uyqu uchun emardik, ikki hafta oldin kunduzgi bir marta emishga o'tdik. Men emizgichlarni tayyorladim, u maksimal darajada charchaganini kutdim va uni uxlatishga harakat qildim. U baland ovozda yig'ladi, lekin ko'kragiga intilmadi va ustimdan futbolkani yechishga urinmadi. U nega uxlay olmasligini tushunmayotgandek tuyuldi. Faqat o'pishlar, biz har doim birga uxlaydigan yumshoq quyon bilan quchoqlashish va chiroq bilan o'ynash uni tinchlantirdi. Natijada men emizgichni berdim (uni faqat bir marta, tug'ruqxonadan chiqqanimizda ishlatgan edik) va u darhol uxlab qoldi. Kechqurun u emizgich bilan asabiylashmasdan uxlab qoldi, lekin tuni qiyin kechdi. U shisha ham, emizgich ham olmadi, kunduzgidek yig'ladi va men uni o'zim bilan birga yotog'imga olganimdan keyingina uxlab qoldi. U uxlaganidan keyin, men uni beshigiga qaytardim. Bu yana bir necha marta takrorlandi. Men o'zimni aldamayman, zaiflik ko'rsatishim mumkinligini tushunaman, lekin men uchun bu katta yutuq.