Avtomatik tərcümə edilib. Orijinalı göstər
Uşaqlıqdan hələ də ağlınızda nə qalıb? Gəlin söhbət edək.
Yadımdadır, pilləkənlə qrupa qalxırdım, qarşıma tərbiyəçi çıxıb salam verirdi. Mən isə çox utancaq idim, cavab verməzdim və yerə baxardım. 😃
Bağçada heç vaxt yatmadığımı xatırlayıram. Bizdə bir oğlan uşağı vardı, vaxtaşırı sidiyini edərdi və hamı ona gülərdi. Biri burnunu eşələyərdi, digəri isə kök idi - onun altında çarpayı çökərdi, hamı panikaya düşərdi. 🤣
Uçan naməlum obyektləri qarşılamağa hazırlaşdığımızı xatırlayıram 🫢, küçədə hamı gizlənmişdi, amma təyyarə gəlmədi.
Və yadımdadır ki, yulaf sıyığını necə nifrət edirdim və fürsət gözləyirdim: baxıcı gedən kimi, tez yan tərəfə tökürdüm. Mənə isə nə qədər yaxşı olduğumu deyir, əlavə yemək vermək istəyirdi.
Bir də yadımdadır, yemək həmişə sağ tərəfimdə olurdu, orada qızardılmış pirojna vardı, onu da yemirdim, nə axmaq idim. İndi başa düşürəm ki, o nə qədər möhtəşəm idi.
Bananlar da yadımdadır, yəqin onları çox nadir hallarda verirdilər.
Mən hazırlıq qrupunda olduğumu, fiqurları çəkməli olduğumu xatırlayıram, amma mən bunu darıxdırıcı hesab etdim və divardakı rəsmə baxıb onu köçürdüm, orada «Soyuzmultfilm»dən Vinninin Patağı vardı.
Bir dəfə farfor sərçə heykəlciyini gətirdiyimi xatırlayıram (babamın anası hədiyyə etmişdi). Anamın bağçaya belə bir oyuncaq gətirməyimə niyə icazə verdiyini bilmirəm.
Ksyuşa adlı bir qızla küçədə oynayarkən, o heykəlciyi məndən çəkib aldı və özününkü olduğunu deyərək dartmağa başladı. Dartdıq, dartdıq və o, sındı, necə nifrət etdim və necə göz yaşları tökdüm.
Xatirələrinizlə bölüşün.
Что из детства до сих пор сидит в вашей голове? Давайте поболтаем.
Я помню, как поднималась в группу по лестнице, и навстречу шла воспитатель, здороваясь со мной. А я такая была стеснительная, молчала в ответ и смотрела в пол. 😃
Помню, как никогда не спала в саду. У нас был один мальчик, который время от времени писался, и все смеялись над ним. Другой ковырялся в ногах, а третий был толстеньким — под ним проваливалась кровать, тут все были в панике. 🤣
Помню, как готовились к встрече НЛО 🫢, прямо на улице все прятались, но тарелка не прилетела.
И помню, как ненавидела овсяную кашу и ждала случая: как только нянечка уйдет, я быстро в бочок выливала. А мне она говорила, какая я молодец, и хотела дать добавки.
Ещё помню, еда была всегда справа от меня, там лежала запеканка, её я тоже не ела, вот дурочка была. Какая же она была нереальная, это я сейчас понимаю.
А ещё запомнились бананы, видимо их давали очень редко.
Ещё помню, рисовать надо было фигуры, значит, это была подготовительная группа, а я посчитала это скучным и срисовала картину на стене, там было из «Союзмультфильма» Пятачок с Винни Пухом.
Помню, как я принесла однажды статуэтку воробушка из фарфора (бабушка, мать отца подарила). Зачем мама разрешила взять мне в сад такую игрушку, фиг знает.
Как играли мы на улице и девочка Ксюша схватила его и стала тянуть у меня из рук, говоря, что это ее. Тянули, тянули, и он разбился, как же ее ненавидела и какие слезы лила.
Делитесь воспоминаниями.
выборочно. помню как меня в бассейн не пустили из-за прививки
помню как в борщ и суп ложили зелёный лук свежий 😄
Да, очень много помню что из детского сада и в целом из детства
помню многое
так поделитесь
меня в школе от лука вырвало, такой кусок попался 😬
Вот это методика))))
Очень многое помню, даже какие сны снились на тихом часу.
Oğlum mənim pəncərəmə göstərdi, pl'mnu))
Gəlin var idi. Daha dəqiq desək, sevgilim. Filimonov soyadlı idi. Mən onu limon adlandırırdım. O məni küçəyə geyindirirdi, ayaqqabıları bağlayırdı — bunu xatırlamıram, anam deyirdi.
Dağdan enən kimi məndən enirdik.
Bəzi lampalarla işıqlandırılırdı. Musiqi zalında hamını şalvarla geyindirirdi, gözlük taxırdı və lampalardan xüsusi qoxu gəlirdi.
Məni və pəncərəmə göstərən oğlumun digər qrupa keçirdilər. Mən ağlayırdım, o isə məni sakitləşdirirdi. Как пока ела суп, меряла ложкой — если не наливается в ложку уже, можно не есть дальше. Как заставляли доедать. Как мальчик мне письку показал плмню)) Жених был. Точнее, ухажер. С фамилией Филимонов. А я его лимоном обзывала. Он меня одевал на улицу, ботинки зашнуровывал — это я не помню, мама рассказывала. Как катались по лестницам как с горки. Как облучали лампами какими-то. Строили в музыкальном зале всех в трусах, надевали очки и запах от ламп был специфический. Как перевели меня и того мальчика, показывающего письку, в другую группу. Я рыдала, а он меня успокаивал.
Bağçaya hava şarı (sönük) gətirdiyimi xatırlayıram, tərbiyəçi yuxu vaxtı apardı, sonra onu tapa bilmədilər, itmişdi. Gəzintiləri xatırlayıram, xoşuma gələn oğlanı xatırlayıram. Ad günümdə mənim ətrafımda «qoravay» rəqsini oynadıqlarını xatırlayıram. Əslində, çox şey xatırlayıram.
Помню подружку свою Катю. Как болтали с ней и представляли как будем жить, когда вырастем. Помню как принесла воздушный шарик(сдутый) в сад, воспитательница забрала его на время сна, а потом не смогли его найти, потерялся. Как гуляли помню, мальчика, которому нравилась, помню. Как каравай водили вокруг меня на др. На самом деле очень много чего помню.
не, у нас одна добрая была, а вторая вот редкостная… каша это мелочь остальное и вспоминать не хочется.
это точно