Ба таври худкор тарҷума шудааст. Матни аслиро нишон додан
Ҳоло ӯ назди бобою ва бибӣ аст, занг мезанад ва мепурсад, ки кай экран меояд. Мегӯям: фардо. Бобо рӯзи ҷумъа ба таъмир бурд, пештар намешавад. Хуб, ӯ мепурсад, чаро шумо барои ӯ экрани муҳофизатии нав накардед. Ман ҷавоб медиҳам: бас кун, писарам, ту доштӣ, шикастӣ. Мо ба наздикӣ экранро иваз кардем, танҳо фаромӯш кардем, ки муҳофизаткунандаро гузорем. Аммо масъулият барои телефон бар дӯши ту аст. Ту бояд бо чизҳо боэҳтиёт бошӣ, на ин ки пауэрбанкро ба телефон партоӣ. Маҷбур шудам, ки ба ӯ ёдовар шавам, ки харидани телефон ӯҳдадорӣ нест, балки хоҳиши мост. Ва агар ту ҳамин тавр ҳарф занӣ ва рафтор кунӣ, пас ту умуман бе он мемонӣ.
Кӯдак хафа шуд, бо дандонҳои фишурда гап зад. Аммо, дар асл, чаро дар он, ки ӯ экранро шикаст, боз ман гунаҳгорам?
Сейчас он у бабушки с дедушкой, звонит и спрашивает, когда придёт экран. Говорю: завтра. В ремонт дед отнёс в пятницу, раньше не получится. Ну вот, он спрашивает, почему вы не сделали ему новый защитный экран. Я отвечаю: стоп, сынок, у тебя же он был, ты его разбил. Мы недавно даже меняли экран, просто забыли защитку поставить. Но ответственность за телефон несёшь ты. Ты должен бережно относиться к вещам, а не ронять на телефон пауэрбанк. Пришлось напомнить, что телефон покупать не обязанность, а желание наше. И если будешь продолжать так говорить и вести себя, то останешься вообще без него.
Ребёнок обиделся, разговаривал сквозь зубы. Но, собственно, почему в том, что он разбил экран, опять виновата я?
Вы ему скажите раньше без телефонов жили и нормально😁
Вы правильно сказали
Спецом не спецом особой роли не играет. Да мы забыли. Но не мы виноваты в том, что он разбил. Виноват лишь он один
Все правильно Вы ему сказали. Если он не может бережно относиться к своим вещам, то значит ещё рано ему ими обладать. Для связи прекрасно подходят и кнопочные телефоны.
Для меня непонятно — у ребенка телефон без защитного стекла. Конечно нужно клеить
Забыли. Не спорю нужно. Но разве я виновата в том, что сын разбил опять экран
КалониииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииииI'm so sorry to hear that your little one is going through this. It's so tough when they're unwell, and you just want to make them feel better. My eldest was the same way, and in the end, he ended up using a button phone. I hope your little one feels better soon! Sending you both lots of love and strength. ❤️ Ооооо Старший мой такой же)) в итоге ходит с кнопочным щас вообще
Недавно меняли, буквально месяц назад
Нет конечно. Но проблема в том, что ему из москвы ехать домой на автобусе. Поэтому телефон нужен