Bir tanıdığım anlatıyor, işi gücü yok, dört çocuğu var, en küçüğü üç yaşında. Çalışıyor, at gibi did…

Bir tanıdığım anlatıyor, işi gücü yok, dört çocuğu var, en küçüğü üç yaşında. Çalışıyor, at gibi didiniyor, çalışma düzeni 6/1. Kendi işi var, kârı süper değil, net 200 bin civarı. Üstelik evli. Soruyorum, neden bu kadar kendini paralıyorsun? Kocan var, biraz nefes alabilirsin. O da diyor ki: «Eskiden işimde veya çocuklarla ilgili bana yardım ederdi, şimdi kendini gerçekleştiriyor. Ressam, anladın mı, yaratıcılık, para sıfır». Ve şövalesi, fırçaları, boyaları, yağlı boyaları, tuvalleri — bütün bunları o ona alıyor. Kendisi perişan bir at gibi, «İşte hastayım ve yine de işteyim» diyor. İşte soru: ne diye bir erkekle birlikte olup kendini böyle ahlaki ve fiziksel olarak öldürürsün? Ne için? Erkek arkadaşın olduğunu göstermek için mi? Üstelik onu haklı çıkarıyor. Ben diyorum ki: «Çalışsın, sana bunların hepsi neden lazım?» O bana diyor ki: «Ama o kendini gerçekleştiriyor?» Ciddi misin? Kocası 50 yaşında, dört çocuğu var, ipotekli, cebinde beş parası yok, her şeyi karısı çekiyor. Onu çok acıyorum. O ise tutulacak yeri olmayan bir bavul gibi, ne işe yarıyor ne de atmaya kıyılıyor. Ne kadar çok sabreden kadınımız var, ne uğruna belli değil, bir erkek için mi? Bir düşünce yazısı. Düşünemeyenler, olumsuzluklarını başka sohbetlere taşısın.