Sabah 7. Kapı çalıyor. Eski kocam kapıda, perişan halde. Kapıdan girer girmez sordum: Ne istiyorsun?…

Sabah 7. Kapı çalıyor. Eski kocam kapıda, perişan halde. Kapıdan girer girmez sordum: Ne istiyorsun? "Konuşabilir miyiz?" - Tamam konuş, ama içeri almayacağım. Ne kadar aptal biri olduğunu anlatmaya başladı. Cevap verdim: Sen artık yetişkin bir adamsın, benden ne istiyorsun? Isınmak mı, doyurulmak mı? Ben senin annen değilim, benim bir oğlum var, yetişkin birini her zaman kabul ederim. Oğlumla konuştuğunu söyledi (oğlumun onu nasıl karşıladığını bilmiyorum, henüz konuşmadık), sanırım onu bu kızı geri almaya ikna etmesini istemiş. Ciddi ciddi, aynen böyle söyledi! Gözlerim yerinden fırlayacak gibi oldu. Yani kendi hayatını yaşlılığında mahvettin ve oğlunun da aynı şeyi yaşamasını mı istiyorsun? Kızı kullanıp sahibine geri mi göndermek istedin? Oğlum kocasının dediğine göre gülmüş ve telefonu kapatmış. Neyse ki kendini tutmuş, yoksa onu kovabilirdi. Bu anda içimde büyük bir öfke yükseldi, sen *** aileyi, beni, çocukları sattın, bu pisliği denizlere taşıdın, şimdi de gelmiş aptalı kabul edin diyorsun. Elbette kendimi tutamadım, onu ayrıntılı bir güzergahla uzun bir yürüyüşe gönderdim. Aptallar işte, annesinin yanına gitti yaşamaya, doğru yapmış, şimdi onunla birlikte kendi pisliğini temizlesinler.