Bazen okul aile birliğiyle ilgili gönderilere göz atmayı seviyorum: Kendim buna ne ihtiyaç ne de bir…

Bazen okul aile birliğiyle ilgili gönderilere göz atmayı seviyorum: Kendim buna ne ihtiyaç ne de bir zevk buluyorum ama dışarıdan izlemek eğlenceli. Özellikle "keyfi zorbalık kurbanlarının" hikayelerini okumak ilginç – hiç de bu okul aile birliğine aday olmamışlar, ama herkes vazgeçtiği için mecbur kalmışlar. Sonra genellikle bu zorlu görevden kaynaklanan zorlukların tasviri, ilgisiz veliler hakkında şikayetler ve benzeri şeyler gelir. Ve sonra akla hemen bir düşünce geliyor: hmmm.., herkes vazgeçtiyse, bu işlev hiç mümkün değil mi? Demek ki bu acı çekenler de şüpheli bir şereften vazgeçebilirler miydi? Sadece fazladan meşguliyet ve sinir bozukluğu getiren bir karmaşaya neden razı olunur? Bir hevesli insan olsaydı, tamam – var öyleleri ve bir şeyleri bir yerlerde organize etmekten, hareket halinde olmaktan hoşlanırlar, onlara bir itirazım yok. Ama ben özellikle, neyse ki, herkes vazgeçtiği için razı olanlar hakkında yazıyorum. Siz de vazgeçebilirdiniz! Olacak en korkunç ve en kötü şey – okul aile birliği olmadan bir sınıf olarak yaşamak olurdu, ama bu gayet atlatılabilir bir şey. P.S. evet, uzun zamandır insanların, okul/kreş yönetimlerinin ya geçen seneki perdeleri korumayı ya da gerçekten sağlamakla yükümlü olanlardan yenilerini almayı öğrenmelerini izlemek için buna abone olmaktan vazgeçmelerini bekliyorum (perdeler abartılı bir örnek, eğer öyleyse))