Ve işte tam bir kâbus. İkinci evliliğim sürprizlerle dolu oldu. Eşim bana basit bir adam değil, inat…

Ve işte tam bir kâbus. İkinci evliliğim sürprizlerle dolu oldu. Eşim bana basit bir adam değil, inatçı bir keçi ama huzurlu ve dengeli. Burada gerçekten kimin suçlu olduğunu bilmiyorum. Üçüncü çocuğa karar verdik, yani bu evlilikteki ikinci çocuğa. Bir şeylerin ters gittiğine dair şüphelerimiz vardı ama henüz büyük bir fırtına yoktu. Bebek hamilelik süreci harika başladı, kızımız, babanın prensesi. Ancak benim sağlığım birden kötüleşti, her yer ağrıyordu, zordaki yürüyebiliyordum. Çok sinirli hale geldim, genellikle çok dayanıklıyım. Ayrıca yeni eve taşınma ve tadilat yapılması gerekiyordu. Ayrıca Artem'in sağlığı da bozulmaya başladı. Sonuç olarak kavga çıktı, sürekli evden ayrılıyordu sanki onu ben kovuyormuşum gibi. Bir gün "Bugün geç geleceğim, otobüs gelmedi" mesajı geldi. Okuyabildim ve silindi. Hangisine gönderildiği açık. Maaş kaybolmaya başladı, belirsiz bir banka para çekiyor. Hamileliğimin sekizinci ayında boşandık ama hala beni önemseyormuş gibi davranıyordu. Ben ise sadece yaşıyordum. Doğurduk. Alena çok endişelendi, hiç uyuyamadı. Artem kendi kompleksleri ve sürekli hastaneleriyle... Tek başına dayanamayacağımı hissediyorum. Geri çağırdım, konuştuk. Düşüneceğini söyledi. Gece kalmaya devam etti ama fark ettim ki kavga çıkarıp gitmek istiyor. Eğer direnirimse çok sinirleniyor. Alena ile birlikte korona virüsü bulaştı. Ben hastaneye yatamayacaktım, o yattı. İşte ne kadar mutlu oldum!!! Hastanede bana ailesini kaldıramadığını, bizimle yaşamak istemediğini ama çocuklar için sorumluluk alacağını yazdı. Tamam. Alena'nın eşyalarını çanta koydum ve anneannemize götürdüm. Ne kadar bağırıyordu!!!! Tüm sokak duydular😂 Nasıl olurdu? Çocuklar ortak, biri bana, diğeri ona. Her şey dürüst. Ve yaklaşık on beş dakika sonra eşim aradı - "özür dilerim, şeytan kandırdı, geri dönmek istiyorum." Evet, evet...