Hastane dönüşü ciddi bir konuşma yaptık. Bana, o kadının "çok yüksek ahlaki değerlere sahip" olduğun…

Hastane dönüşü ciddi bir konuşma yaptık. Bana, o kadının "çok yüksek ahlaki değerlere sahip" olduğunu ve onu takdir ettiğini söyledi. Evet, tabii ki yüksek ahlaki değerler). Açıkçası bana büyük bir aşkla veya görev bilinciyle dönmedi, çünkü çocuk gibi bir yük kimsenin işine yaramazdı. Her şeyi tarttıktan sonra bir şart koştum: Bir yaşına kadar bizimle yaşayacak, bir yaşından sonra defolup gidecek. Koliklerin geçmesini, durumu biraz olsun düzeltmeyi istiyordum. Zaten engelli raporu almak da o kadar kolay değil; çok sayıda doktor, hastane ve tıbbi komisyon süreci vardı. Böyle anlaştık. Bir keresinde çok komik bir şey oldu: Telefonu alıp ona fotoğraf atmak istedim ama WhatsApp'ı kilitliydi. Meraklandım, kilidi açmak zor değildi, birkaç saniye sürdü ve vay canına! Zıplayan memeler, pipiler ve kendi kendine tatmin sahneleri😂. Kendimi tutamadım, hepsini kendime kaydettim ve ona "sen iyi bir tesisatçı değilmişsin, musluk akıtıyor" diye yazdım. Onda "tesisatçı" olarak kayıtlıydı. S...tir, kahkahalarla yerlere yattım😂, kocasının nasıl koşturduğunu, kadının telefonda ona nasıl bağırdığını hayal ederek!!! Neyse, eğlendik. O andan itibaren telefonu kilitsizdi ve banka kartları benim telefonumdaydı. Uyum içinde yaşadığımızı söyleyemem, bir gerginlik vardı. O seks istiyordu, ben istemiyordum. Zaman geçti, hayat yoluna girdi, ev düzeni oturdu. Kocanın değiştiğini ve bana, aileye karşı tutumunu görüyordum. Bir yılın sonu yaklaşıyordu, onu bahçedeki alanı yıkması için görevlendirdim, orada yapılacak çok iş vardı. Gerçekten çok ağır bir işti. Alenka'nın birinci yaş gününü kutladık, gitmesini teklif ettim. O ise unutmuştu bile). Başarabilirsek devam etmeye karar verdik. Neden olmasın? Ben memnunum, başka bir şey istemiyorum, çocuklara başka bir baba da gerekmez, bu da artık evcilleşmiş, evine bağlı biri). Affetmek mi? Hayır, affetmeyeceğim. Ama unutmak mı? Evet, unutulur. Aslında şunu da söyleyeceğim. 11 yıl boyunca erkek ağırlıklı bir yerde çalıştım. Ve bu 11 yıl boyunca onları gözlemledim. 80'den fazla çalışanı olan bir gruptan sadece 1 kişi sadık kaldı. Hepsi kadınlara aynı şekilde bakıyor. Kimi gizlice, kimi açıkça, kimi cesur ve yaratıcı, kimi de fırsat kolluyor. Ve bu gözlemlerden sonra eskiyi yenisiyle değiştirmek istemiyorum. Ve kesinlikle biliyorum ki, mükemmel insan yoktur. Ya kullanışlı ya da sevilen insanlar vardır. Bir de annem çocukken derdi ki: "Herkes çatıdan atlıyorsa, senin de atlaman gerekmez😛"