Ve şimdi sadece kötü olanlardan bahsetmek istemiyorum. Alena ile hamilelik ve ilk aylar benim için c…

Ve şimdi sadece kötü olanlardan bahsetmek istemiyorum. Alena ile hamilelik ve ilk aylar benim için cehennemdi. Hatırlamak bile korkunç: Gestasyonel diyabet, amniyotik sıvı fazlalığı, eşimle anlaşmazlıklar, oğlumun engelliliği. Oğlumun bir noktada spazmlar gibi bir belirtisi oldu. Bu korkunç bir şey. Çocuk sağlıklı görünüyor ama yattığında kolları ve bacakları bükülmeye başlıyor. Her yerde yatıyordu, hatta yolda bile. Yürürken, örneğin kapıların önünden geçiyordu. Tüm muayenelere eşim gitti. Hastaneye her zaman eşim yattı. Alena üç haftalıkken koronavirüs olduğunda da eşim gitti. Bize döndüğünde, çocuklarla her zaman eşim ilgilendi. Kendi TSH değerimle elimi bile tutamıyordum, fiziksel olarak çok zayıftım. Geceleri her zaman eşim kalkardı. Yemek yaptı, temizledi, çamaşır yıkadı... evin her şeyi ondaydı. Hayatımızın bunca yılı boyunca ondan kötü bir söz duymadık, bu yüzden çocuklar babalarını çok seviyor, üvey kızları da dahil. Asla bağırmaz veya zorlamaz. Her zaman dinler ve zamanı varsa oyun oynar. Para konusunda ondan asla sitem duymadım, en fazla gözlerini devirir. Bir yıl içinde ne istediğimi duyar ve mutlaka bir bayramda hediye eder. Fiziksel olarak çok dayanıklıdır. Kendisi için hiçbir şey istemez. Sanırım benim savunmam bu. Yaşadıklarımızı bilmeyenler, eşimle şanslı olduğumu düşünüyor. Bir ölçüde öyle olduğumu düşünüyorum. Ben bunu şöyle görüyorum: bir dönüm noktası oldu ve eşim kırıldı. Çocukların hastalıkları çok zor. Bazıları gider ve geri dönmez, bazıları karısını suçlar veya içkiye vurur. Bence bu sadece kaderin bir sınavıydı. Dayandık, kendimizi topladık. Peki ya "ben olsaydım..." diyenler, bir de benim yerimde olsanız, o zaman konuşuruz.