Kocamla birlikte olduğumuz tüm süre boyunca onun alışkanlıkları ve görüşleriyle mücadele etmek zorun…

Kocamla birlikte olduğumuz tüm süre boyunca onun alışkanlıkları ve görüşleriyle mücadele etmek zorunda kaldım. Neden kısıtlamalar olduğunu anlamıyordu: "Ben anneyim, ben aileyim, ben yaşlıyım, daha çok şey biliyorum, yapabilirim ve yaparım, bu yüzden kapılarınız bana 7/24 açık olmalı." Ben ise bir insanın nasıl böyle düşünebildiğini anlayamıyordum! Hatta bir yıl boyunca tamamen sessiz kaldı, hiç aramadı. Ama oğlunu aramayı bırakmadı. Neden bunları anlatıyorum. Geçenlerde onun torunları (kocanın oğulları) evlendi ve kayınvalidem bana şöyle anlatıyor: "Aradığımda hep eltisine gidiyorlarmış, cuma'dan pazar'a oradalarmış." Kendi annesi, yani Natasa'ya gelmiyorlarmış. Ona maalesef kayınvalidelerin kaderinin çoğunlukla böyle olduğunu söyledim. "Neden böyle?" diye sordu. Bu konuyu onunla konuştuk. Ve biliyor musunuz, bugün ilk defa kendisi aradı ve cuma günü gelmesinin uygun olup olmayacağını sordu. Planını anlattı: önce bize, sonra diğer akrabalara, sonra eve. Bize kaç gün kalacağını belirtti. Rahatsız edip etmeyeceğini sordu ve eğer acil bir durumumuz olursa onu aramamızı, o zaman ziyaretini erteleyeceğini söyledi. İşte böyle. Annem ve babam hep böyle davranırdı. Bakalım göreceğiz.