Şimdi çok uzun bir yazı gelecek, acilen içimi dökmem lazım. 8 ay önce annemin kalp krizi geçirdi, za…

Şimdi çok uzun bir yazı gelecek, acilen içimi dökmem lazım. 8 ay önce annemin kalp krizi geçirdi, zar zor kurtuldu. Onunla hep çok yakın bir ilişkimiz vardı, sanki arkadaş gibiyiz: her gün konuşurduk ve neredeyse her hafta sonu bize ziyarete gelirdi. Tabii ki taburcu olduktan sonra onu yanımıza aldık, evini de kiraya verdik (parayı kartına gönderiyorlar). Büyük bir evimiz var, ona ayrı bir oda verdik, her şeyiyle hazırladık, tam teşekküllü. İlk başlarda onun için çok zordu, yürüyemiyordu, nefes alamıyordu, neredeyse hiçbir şey yemiyordu. Ben onunla ilgilendim, besledim, yıkadım, altını temizledim, çamaşırlarını yıkadım, doktorlara götürdüm vb. yani aslında o benim dördüncü çocuğum gibiydi, kendi başına hareket edemeyen ve hastaydı. Altı ay sonra tamamen iyileşti, yürüyor, yiyor, her şey yolunda. Ama bir 'AMA' var — hala engelliymiş ve hiçbir şey yapamazmış gibi davranmaya devam ediyor. Yani, ben hala her şeyiyle ona bakıyorum. Ve biliyor musunuz, belki hormonlardan, belki başka bir şeyden, ama bu beni inanılmaz derecede rahatsız etmeye başladı. Şu anda hamileyim, zaten üç çocuk ve tamamen 'sağlıklı' bir annenin tüm ev işlerini çekmek benim için zor! Bir ablam var ve annenin bakım sürecinden hızla sıyrıldı: onu sadece 2 kez 5 günlüğüne yanına aldı ve hemen geri gönderdi. Şimdi ablam tatilde ve annesini yanına almak istemediğini söyledi, çünkü kocasıyla evde dinlenmek istiyormuş... ne, s@çmalık? Ben 8 aydır kocam ve çocuklarımla baş başa kalmak istemiyor muyum? Annem hastalığından önce de çok tembeldi, çok.. işten yorgun olduğunu söyleyerek 2 hafta yerleri yıkamayabilirdi, babam öldükten sonra neredeyse hiç yemek yapmamaya başladı, akşam yemeği için 2 patates haşlayıp tuzlu salatalıkla yemesi normaldi, yani sağlıklı beslenme diye bir şey söz konusu değildi, halbuki kendisi diyabetik ve hipertansif, safra kesesi olmayan ve bir sürü hastalığı olan biri. Bense onun için restoranda yiyormuş gibi besleniyorum, her gün her şeyi taze hazırlıyorum, ayrı kahvaltı ve öğle/akşam yemeği, bu sırada annem koltukta uzanıp televizyon izliyor. 🤦️ Bütün gün böyle.. saat 10-11 gibi uyanıyor, kahvaltı yapıyor ve uzanıyor. Buna rağmen, bütün gün çok yorgunmuş gibi ahlanıp vahlanıyor. Geçenlerde ağlamama neden olan çok üzücü bir olay oldu: çorba pişiriyordum ve et suyunu süzmem gerekiyordu. Tam o sırada tencere elimden kaydı, kaynar et suyu her yere sıçradı 🫣 Hemen banyoya koşup yanan sabahlığımı çıkardım, karnımda yanık var, mutfağın her yeri yağlı et suyu, yerler, her yer (ve ben az önce mutfağı temizleyip pırıl pırıl yapmıştım). Ve annem ne yaptı biliyor musunuz? Ne olduğunu ve yanıp yanmadığımı sordu. Evet, yandım, kaynar su karnıma geldi dedim. Anladım, dedi ve yardım etmek için koltuktan bile kalkmadı.. Gözyaşları içinde her şeyi tek başıma temizlemeye başladım. Bu olaydan sonra beni gerçekten sinir etmeye başladı, içimde tarif edilemez bir kırgınlık var.. Dün ise tam bir felaketti.. dedi ki, hadi bir şeyler yiyelim, ben de ne yiyeceğiz diye sordum? Saat akşam 8 civarıydı, ben de yemek hazırlamak istemiyorum, yoruldum.. sen hazırla — ben yerim dedim) annem bana dedi ki: neden ben yemek hazırlayacakmışım, ben buranın hanımı değilim. E sen de burada yaşıyorsun, ben senin yanındayken (evimiz yapılıyordu) her gün yemek yapar, temizler, çamaşır yıkardım, neden sen hiçbir şey yapmak istemiyorsun? Dedi ki, sen benim yanımda evinde gibiydin, ben ise senin yanında misafirim.. Yine o kadar kırıldım ki onunla konuşmak bile istemiyorum. Bugün sabah kahvaltıyı hazırladım, evi topladım, çamaşırları yıkadım, markete gidip alışveriş yaptım, öğle yemeğini hazırladım ve kendi odama çekildim.. sadece burada tek başıma yatıyorum ve düşünüyorum, ben kötü bir evlat mıyım? Hiçbir yardım hak etmiyor muyum? Öz annemin bana acıması ve utanması yok mu? Ebeveynlerin ve çocukların ayrı yaşaması gerektiğini çok uzun zamandır anladım.. Dürüst olmak gerekirse, çok üzgün ve çok yorgunum(((( 😢