Mówią, że wszystkie nasze lęki pochodzą z dzieciństwa. Ale w moim przypadku było inaczej. W dziecińs…

Mówią, że wszystkie nasze lęki pochodzą z dzieciństwa. Ale w moim przypadku było inaczej. W dzieciństwie biegałam boso, łapiąc motyle i ważki, koniki polne. Cóż, o szarańczy pamiętaliśmy, że straszyła wszystkich w latach 94-98, ale mnie to mało dotyczyło. Pamiętam tylko, jak na Syberii pożerała wszystko, w telewizji pokazywali, że nie ma plonów, walka szła źle... Chociaż nie pamiętam dokładnego roku. Pamiętam, jak się budziłam, a w mieszkaniu na ścianach siedziało po kilka sztuk. Może to mnie dotknęło, a tak to nie bałam się owadów. Była tylko jedna noc, gdy miałam siedem lat, kiedy mama zabrała mnie do kuchni — ciemna kuchnia, włączasz światło i widzisz poruszającą się czarną masę karaluchów za lodówką, gdzie było im ciepło. Tak po raz pierwszy zobaczyłam karaluchy i pamiętam, że krzyczałam. Widocznie to właśnie to owad zostawił we mnie swój jedyny jadowity ślad. Do 20 roku życia nikogo się nie bałam. Od 20 do 30 roku życia żadne owady mnie nie krzywdziły, ale fobia jakoś sama się ukształtowała albo co... Zaczęłam się bać. Teraz mam 37 lat i postanowiłam, że jestem gotowa na uzdrowienie, więc kupiłam bilet do ogrodu tropikalnych motyli. Półtorej minuty!! Dokładnie tyle trwała moja odwaga. Kiedy jedna z tych piękności usiadła na podłodze między moimi butami, a potem zaczęła wspinać się po obuwiu, i zrozumiałam, że pełznie w kierunku mojej nogi... mój czas się zatrzymał🤣 Od razu było jasne, że zaraz po-pro-stu za-krzy-czę)) Uratował mnie chłopak. Zapytał: „Mogę ją zabrać?” Naprawdę odetchnęłam z ulgą i powiedziałam: „W przeciwnym razie nie będę mogła się ruszyć z miejsca. Albo ją zgniecię”. On na to: „Może mam ją posadzić na drugiej nodze?” Ja do niego: „Proszę, zabierz ją całkowicie”. Wyszłam za drzwi. Dziecko zostawiłam w środku, spędziło tam jeszcze pół godziny. A ja stałam i myślałam: jak dziwnie działa pamięć. Co to za bzdura. Przecież w dzieciństwie się nie bałam.