Her korkunun çocukluktan geldiği söylenir. Ama bende durum farklıydı. Çocukken yalınayak kelebekler,…

Her korkunun çocukluktan geldiği söylenir. Ama bende durum farklıydı. Çocukken yalınayak kelebekler, yusufçuklar, çekirgeler yakalardım. Çekirgeler konusunda ise 94-98 yılları arasında herkesi korkuttuklarını hatırlıyorduk ama bu beni pek etkilemiyordu. Sadece Sibirya'da her şeyi yiyip bitirdiklerini, TV'de ürün olmadığını, mücadelenin kötü gittiğini gösterdiklerini hatırlıyorum... Tam yılı hatırlamasam da. Uyandığımda duvarlarda birkaç tane olduklarını hatırlıyorum. Belki bu beni etkilemiştir, yoksa böceklerden hiç korkmazdım. Yedi yaşındayken annemin beni mutfağa çağırdığı tek bir gece vardı; karanlık mutfak, ışığı açıyorsun ve buzdolabının arkasında, sıcak buldukları yerde kıpırdayan siyah bir hamam böceği kütlesi. İşte o zaman ilk kez hamam böceklerini gördüm ve çığlık attığımı hatırlıyorum. Sanırım bu böcek bende tek zehirli izini bıraktı. 20 yaşına kadar kimseden korkmazdım. 20 ile 30 yaş arasında böcekler bana dokunmadı ama fobi bir şekilde kendiliğinden oluştu ya da ne olduysa... Korkmaya başladım. Şimdi 37 yaşındayım ve iyileşmeye hazırım diye karar verdim. Tropik kelebek bahçesine bilet aldım. Bir buçuk dakika!! Cesaretim tam olarak bu kadar sürdü. Bu güzelliklerden biri ayakkabılarımın arasına yere konduğunda ve sonra ayakkabıya tırmanmaya başladığında, ayağıma doğru tırmandığını anladığımda... zamanım durdu🤣 Hemen çığlık atacağımı anlamıştım)) Beni bir adam kurtardı. "Onu alabilir miyim?" diye sordu. Gerçekten rahatladım ve "Yoksa yerimden kımıldayamam. Ya da onu ezerim" dedim. Bana "Başka ayağına mı oturtayım?" dedi. Ben ona "Lütfen, tamamen alın" dedim. Kapıdan çıktım. Çocuğu içeride bıraktım, o orada yarım saat daha kaldı. Ben de durup düşünüyordum: hafıza ne kadar garip çalışıyor. Bu ne saçmalık. Çocukken korkmuyordum ki.