Düşünceli bir annem ve hâlâ endişeliyim. Küçüğümüzü karateye yazdık. O yaklaşık bir aydır gidiyor. Esneme hareketleri başladı ve sonunda gözyaşları aktı. O, acıyor diyen ve ağlayan çocuklardan biri. Antrenmandan sonra, antrenör, deneyen ve dayanabilen herkese bir şeker veriyor; bizim çocuğumuz şeker almıyor, bu da kırgınlık ve gözyaşlarını artırıyor. Böyle bir yöntemin ne kadar doğru olduğundan emin değilim. Antrenör deneyimli, yarışmalara aktif katılan biri ve takımında kendi çocukları var. İlerleyenler de sporu yapmıştı ve her şey oldu. Bu yaklaşım çocukların antrenmana gelme isteğini kırmaz mı? O kendi halinde ağlayan ve çok hassas bir çocuk; sadece birinin ona yaklaşması ve onu kucaklaması gerekiyor. Onun için bu, korunma hissi veren bir an.