O kadar duygusal olarak tükenmişim ki, zihnimde sadece 'iyi bir anneyim, iyi bir anneyim' diye döngü…

O kadar duygusal olarak tükenmişim ki, zihnimde sadece 'iyi bir anneyim, iyi bir anneyim' diye döngü yaratıyorum... Ama her şey çöküyor. Hiçbir şey istemiyorum, her şeyi mekanik yapıyorum. Çocuklar okulda veya kreşteyken kendimi uyumaya zorluyorum, eğer uyuşamıyorsam sadece sessizlikte yatarım. Sabahları ve akşamları nefret etmeye başladım çünkü tekrar çocukların bağırması başlıyor ve bunu çoğunlukla büyük oğlum tetikliyor. Onun zihninde her şeyin yerinde olmadığı çok mümkün, bunu şu an çözmeye çalışıyorum. Bu 'yerinde olmama' doğuştan beri var, sadece bunu karakter ve yaşa yorduyordum... Ama şimdi sorunu inkar etmeyi bırakmak zorundayım çünkü sorunun gerçekten var olduğunu biliyorum. Ona yardım edemeyeceğimden korkuyorum, sanki bu tür şeylere yardım edilemezmiş gibi. Başı nasıl tamir edilir bilmiyorum... Bugün tekrar müdürle görüştüm (çalıştığımızı, sorunun olduğunu ama çözeceğimizi söyledim)... Ve ayrıca sanki tek bir çocuğum var, tüm düşüncelerim büyük oğlumda... Bunu yapmaktan çok kötü hissediyorum... Bazı sıcak anlar var ama çoğunlukla siyah bir çukura battım... Ve ayrıca uyku eksikliği...