Bu durum beni rahatsız ediyor: ofisteki komşu. Ben insan kaynaklarında çalışıyorum ve önceden tek başıma oturduğum ayrı bir odam vardı. Sonra iki yıl ayrıldım ve o süre içinde tadilat yapıldı: muhasebeci personel odasına yerleştirildi. Bazı sebeplerle eski işime döndüm ve şimdi başka bir muhasebeci odayı yönetiyor. Çatışmacı bir insan değilim; o aslında fena değil. Tarafsız kalıyoruz — arkadaş değiliz ama konuşuyoruz. Yine de her gün kim ne zaman geliyor, kim ne zaman gidiyor, kimin nereye gönderildiğini takip ediyor; bana her şeyi anlatıyor ve sigara içmeye gidenleri bildirmek için devamlı devam çizelgesiyle koşuşturuyor. Hepimiz bunu görüyoruz ve o bunu iş yerindeki yoklama olarak kaydetmeye çalışıyor. Ona milyonlarca kez söyledim, yeter ki herkes işini yapsın, benim için sorun değil, ama dinlemiyor: kimin ofisten geçtiğini neden merak ediyor? — ve sürekli “yoklama” kelimesini kullanıyor, sanki insanları cezalandıracakmışız gibi, oysa bu kararları biz vermiyoruz. Sinirlerimi zorluyor. Meslektaşlar bizim ofise herkesin aptal gibi davrandığı bir yer gözüyle bakıyor. Onunla kavga etmek istemiyorum, ama tahammülüm kalmadı. Nazik sözler işe yaramıyor: bu onun iş değil, sorumluluğu da değil — oturuyor, maaşları hesaplıyor ve raporlarını veriyor.