Neyse, koca onu cezalandırdı: telefonunu elinden aldı ve geziyi iptal etti. Bir saat ağladı. Evden ç…

Neyse, koca onu cezalandırdı: telefonunu elinden aldı ve geziyi iptal etti. Bir saat ağladı. Evden çıkıp apartmana gitti, doğru. Sonra geri döndü ve demeye başladı: 'Beni sevmiyorsunuz, bana ihtiyacınız yok, bu yüzden 13. kattan atlayıp öleceğim, herkes mutlu olacak.' Tamam. Onunla konuştuk, sakinleşmiş gibi görünüyor. Ama neden ceza aldığını anlayıp anlamadığını bilmiyorum... Sonra babası aradı. O da her şeyi anlatmaya başladı. Bana telefon edip ders vermeye başladı: 'İşte sen yanlış davranıyorsun, seni arkadaş gibi görüyor ve dinlemiyor. İşte, sürekli ona bağırıyorsun. Farklı bir yol izlemelisin.' Ben diyorum ki: 'Sanırım evdeki tadilat bitince onu yanıma alacağım, yeterli yer olur. Sadece eşimle konuşacağım. Sen başa çıkamıyorsun. Yeniden eğiteceğim.' Ben diyorum ki: 'Bunu nasıl hayal ediyorsun: okul değiştirmek, alışılmış ortamı değiştirmek, bunun ona nasıl etkisi olur? Zaten durumu istikrarsız. Üstelik diyor ki, bir yıllığına alacakmış, en az. Peki sonra ne olacak? Çocuğu oradan oraya sürüklemek...' O diyor ki: 'Sizin ailede istikrarsızlık var, normal olmayan bir şeyler oluyor. Onu almalıyım...' Yani, insan onu bir anda yeniden eğitebileceğini sanıyor. 'Benimle,' diyor, 'öyle konuşmuyor ve öyle davranmıyor...' Ne yapmalı, nasıl davranmalı. Günler birbirine girmiş.