Tanıdığım biri var, normal bir aileleri var: koca, çocuk, kendisi. Çalışıyorlar ama koca uzun süre h…

Tanıdığım biri var, normal bir aileleri var: koca, çocuk, kendisi. Çalışıyorlar ama koca uzun süre hastaydı, Allah'a şükür ameliyat oldu, her şey yoluna girdi, şimdi o da çalışıyor. Bugün onunla çay içtik, maddi durumlarının zor olduğunu paylaştı. Hastalık gelmeden önce bir arsa almışlar, ev inşa ediyorlarmış, sonra her şeyi dondurmak zorunda kalmışlar, şimdi devam etmeye çalışıyorlar ama fiyatlar yükselmiş, işler yavaş ilerliyor. Temelde inşaat halinde yaşıyorlar, başka yerleri yok, kışın zor geçmiş, tavanı yalıtılmadığı için serinmiş. Her şey tedaviye, sonra ameliyata, rehabilitasyona gitti. Anne babasının parası var, sormaya çalışmış ama reddedilmiş, yok demişler. Onun adına çok üzülüyorum, insanın gerçekten zor bir durumu var, alkolik değiller, uyuşturucu bağımlısı değiller, her zaman kendi başlarına halletmişler, kocası hastalanmadan önce gayet iyi yaşıyorlardı ama sağlık pahalıya mal oluyor. Hem onların tarafından kayıtsızca bakmaları hem de kendi tarafından. Torun yine çok iyi olmayan koşullarda yaşayacak, onlarsa umursamıyor. İşte soru ortaya çıktı: çocuklarına yardım etmeli mi? Bence evet, etmeli. Oğlum için son kuruşumu verirdim, çocuğunun çırpındığını, acı çektiğini izlerken nasıl sakin oturabilirsin ki? Hayat çok zor, tahmin edilemez, parayı yanına alamıyorsun. Yardım etmek bu kadar zor mu? Anlamıyorum...