Ah, şu evrensel adaletsizlik — uyumak isteyenler, hiç uyumak istemeyenleri yatırmak zorunda kalıyor.…

Ah, şu evrensel adaletsizlik — uyumak isteyenler, hiç uyumak istemeyenleri yatırmak zorunda kalıyor. Dün benim «arkadaşlar» hiç yatmak istemedi. Dişlerini fırçaladılar, onlara kitap okudum, bir sesli masal açtım (biraz mırıltı eşliğinde uyumayı severler), ışığı kapattım ve... Başladı. — Anne? Baba? Uyumak istemiyoruz! Işığı aç! Hem sıkılıyoruz! Aynen, şimdi de öyle. Olsun, zifiri karanlıkta biraz dolandılar, kendi yollarını bulup geri döndüler ve yattılar. Bu enerjiyi nereden buluyorlar? Biraz da bize verseler keşke...