Çocuğunuzun zihinsel matematik gibi yeni bir kursa gittiğini hayal edin. Sadece bir kalem kutusuyla…

Çocuğunuzun zihinsel matematik gibi yeni bir kursa gittiğini hayal edin. Sadece bir kalem kutusuyla geldi, fazladan hiçbir şey yoktu ve aynı şekilde ayrıldı. İki gün sonra tanımadığınız bir numaradan bir mesaj geldi: «Merhaba, oğlunuz bizimle kursa geliyor. Lütfen söyleyin, bizim çalışma defterimiz sizde mi acaba? Çocuğum salı günü onsuz geldi, bulamıyoruz. Evde ve diğer çocuklarda sorduk, kimsede yok. Nereye gittiğini anlayamıyoruz. Sadece, çocuk yeniydi ve hiçbir şeyi yoktu, paylaştığını söylüyor. Bu yüzden sizden de sormak istedim) böylece herkesten kesin olarak öğrenmiş olurum». Kibarca görünüyor ama içinde — kötü bir his var. Sanki utangaç yeniyetme 'tesadüfen' A4 boyutunda bir kitabı çalmış gibi bir ima var. Öğretmenle sıraların altına bakmak veya kameraları izlemek — uygun değil, ama yeniyetmeyi suçlamak — vicdana sığmaz. Ben 40 derece ateşle bile tanımadığım insanlara yazıp onları suçlamazdım. Ama belki de çocuk toplumunda böyle şeyler — normaldir?