Avtomatik tərcümə edilib. Orijinalı göstər
Yuxum o qədər həssasdır ki, hətta otaqdakı sükut barmaqlarının ucunda gəzən kimi hiss olunduqda belə oyanıram. Və o gecə başımda «Təcili valerian və daha çox!» deyə qışqırırdı. 😅
Bizdə səhər ritualı belədir: oğlum səhərə yaxın gəlib ayaqlarımın dibində yerləşir, orada it və pişik kimi bir yerdə yatır. Neçə dəfə onu təntənəli şəkildə yastığa daşıdım — yox, hamısı boşuna: səhərə qədər o yenə öz qanuni yerindədir, sanki onun ayaqlarına yönəlmiş daxili naviqatoru var.
Bir dəfə o, hətta akrobatik nömrə göstərdi. yıxıldı və bütün ağırlığı ilə komoda basdı, orada isə çekmələr basıldıqda açılır! Və mən qaranlıqda oyanıram, gurultu eşidirəm, başımda isə yalnız bir sual var: bu səs haradandır?! 😵 Bütün çekmələrini bağladım və onu çıxardım.
Burada isə tamamilə dəhşət filminin səhnəsidir. Vasilisa mənimlədir, kənarda isə qoruyucu sədd var ki, yıxılmasın. Və birdən elə bir gurultu eşidildi ki, hətta ruhların da ürəyi gedərdi. Qalxıram, Vasilisa sakit yuxudadır, komodun bütün çekmələri isə qonaqpərvərliklə açıqdır. Mən durmuşam, özümə nəsə pıçıldayıram (ən böyük ehtimalla, dua və söyüş qarışığı), çekmələri bağlayıram… və orada heç kim yoxdur! 😱
Ərim sonra danışdı: gurultudan oyanıb, mən isə qaranlıqda oturmuşam, nəsə pıçıldayıram, çekmələr açıqdır, sanki paranormal trillerdən bir kadr. O o qədər qorxub ki, heç nə soruşmamağa qərar verib, bəlkə də mən indi havada qalxmağa başlayaram. 🤣
Amma məlum oldu ki, bu bizim dahi pişiklər gecə komoddan atlanıblar. Kim təsəvvür edərdi ki! 😂
Мой сон настолько чуткий, что я просыпаюсь даже от того, как будто тишина по комнате крадется на цыпочках. А та ночь вообще кричала в голове: «Срочно валерьянки и побольше!» 😅
У нас же утренний ритуал: сын под утро приходит и устраивается в ногах, спит там, как собачка с кошечкой в одном флаконе. Сколько раз я его торжественно переносила на подушку — нет, всё без толку: к утру он снова на своём законном месте, будто у него встроенный навигатор ведёт только ноги.
Однажды он вообще устроил акробатический номер. Свалился и всем своим весом нажал на комод, а там ящики-то от нажатия открываются! И вот я просыпаюсь в темноте, слышу грохот, а в голове только один вопрос: а откуда звук?! 😵 Закрывала все ящики и достала его.
А тут вообще сцена для хоррора. Василиса со мной, с краю бортик, чтобы не свалилась. И вдруг такой грохот, что даже у призраков бы сердце ёкнуло. Встаю, Василиса спокойно себе спит, а все ящики на комоде гостеприимно распахнуты. Я стою, бубню что-то себе под нос (скорее всего, смесь молитвы и ругательств), закрываю ящики… а там никого! 😱
Муж потом рассказал: просыпается от грохота, а я в темноте сижу, бормочу что-то, ящики открыты, прямо кадр из паранормального триллера. Он так испугался, что решил вообще ни о чём не спрашивать, вдруг я сейчас начну левитировать. 🤣
А оказалось, это наши гениальные котики устроили ночные прыжки с комода. Ну кто бы мог подумать! 😂