Перакладзена аўтаматычна. Паказаць арыгінал
Мой сон настолькі чуйны, што я прачынаюся нават ад таго, нібы цішыня крадзецца па пакоі на шкарпэтках. А тая ноч наогул крычала ў галаве: «Тэрмінова валяр'янкі і больш!» 😅
У нас жа ранішні рытуал: сын пад раніцу прыходзіць і ўладкоўваецца ў нагах, спіць там, як сабачка з кошачкай у адным флаконе. Колькі разоў я яго урачыста пераносіла на падушку — не, усё марна: да раніцы ён зноў на сваім законным месцы, нібы ў яго ўбудаваны навігатар вядзе толькі да ног.
Аднойчы ён наогул зладзіў акрабатычны нумар. Зваліўся і ўсёй вагою націснуў на камод, а там шуфлядкі ад націскання адчыняюцца! І вось я прачынаюся ў цемры, чую грукат, а ў галаве толькі адно пытанне: а адкуль гук?! 😵 Зачыняла ўсе шуфлядкі і дастала яго.
А тут наогул сцэна для хоррора. Васіліса са мной, з краю барцік, каб не звалілася. І раптам такі грукат, што нават у прывідаў сэрца б ёкнула. Устаю, Васіліса спакойна сабе спіць, а ўсе шуфлядкі на камодзе гасцінна расчынены. Я стаю, мармычу нешта сабе пад нос (найбольш верагодна, сумесь малітвы і лаянкі), зачыняю шуфлядкі… а там нікога! 😱
Муж потым распавёў: прачынаецца ад грукату, а я ў цемры сяджу, мармычу нешта, шуфлядкі адчынены, прама кадр з паранармальнага трылера. Ён так спалохаўся, што вырашыў наогул ні пра што не пытацца, раптам я зараз пачну левітаваць. 🤣
А аказалася, гэта нашы геніяльныя коткі зладзілі начныя скачкі з камода. Ну хто б мог падумаць! 😂
Мой сон настолько чуткий, что я просыпаюсь даже от того, как будто тишина по комнате крадется на цыпочках. А та ночь вообще кричала в голове: «Срочно валерьянки и побольше!» 😅
У нас же утренний ритуал: сын под утро приходит и устраивается в ногах, спит там, как собачка с кошечкой в одном флаконе. Сколько раз я его торжественно переносила на подушку — нет, всё без толку: к утру он снова на своём законном месте, будто у него встроенный навигатор ведёт только ноги.
Однажды он вообще устроил акробатический номер. Свалился и всем своим весом нажал на комод, а там ящики-то от нажатия открываются! И вот я просыпаюсь в темноте, слышу грохот, а в голове только один вопрос: а откуда звук?! 😵 Закрывала все ящики и достала его.
А тут вообще сцена для хоррора. Василиса со мной, с краю бортик, чтобы не свалилась. И вдруг такой грохот, что даже у призраков бы сердце ёкнуло. Встаю, Василиса спокойно себе спит, а все ящики на комоде гостеприимно распахнуты. Я стою, бубню что-то себе под нос (скорее всего, смесь молитвы и ругательств), закрываю ящики… а там никого! 😱
Муж потом рассказал: просыпается от грохота, а я в темноте сижу, бормочу что-то, ящики открыты, прямо кадр из паранормального триллера. Он так испугался, что решил вообще ни о чём не спрашивать, вдруг я сейчас начну левитировать. 🤣
А оказалось, это наши гениальные котики устроили ночные прыжки с комода. Ну кто бы мог подумать! 😂