Avtomatik tarjima qilingan. Asl matnni ko‘rsatish
Buvimning katta buvisi vafot etdi, 89 yoshda edi, bizdan 100 km uzoqda yashagan. Buvim 84 yoshda, sog'lig'i yo'qligi sababli bora olmasligini aytdi, chiday olmas edi. Onam ham bora olmaydi, oyog'i og'riyapti, hansirayapti.
Buvim baribir borib, gul qo'yishni so'radi. Men rozi bo'ldim, dushanba kuni dafn etiladi, turmush o'rtog'im bilan boramiz.
Muammo shundaki, men hech kimni eslamayman va yuzini tanimayman. Ular faqat telefon orqali gaplashgan, men esa uni oxirgi marta 13 yil oldin, buvimni dafn qilganimizda ko'rganman. Rostini aytsam, kimga murojaat qilishni va nima deyishni bilmayman.
Shunchaki qabristonga borib, gul qo'yib, bir chimdim tuproq tashlashni rejalashtirganman. Shu yetarlimi? Yoki marosimga borish kerakmi? Axir men bunday tadbirlarda hech qachon qatnashmaganman.
У моего деда умерла родная старшая сестра, ей было 89 лет, она жила за 100 км от нас. Деду 84, он сказал, что не поедет, так как здоровья совсем нет, не выдержит. Моя мама тоже не может, нога болит, хромает.
Но дед всё-таки попросил съездить и отвезти венок. Я согласилась, похоронят в понедельник, доедем с мужем.
Проблема в том, что я вообще никого не помню и в лицо не знаю. Они общались только по телефону, а её я видела последний раз 13 лет назад, когда хоронили мою бабушку. Честно говоря, не знаю, к кому подойти и что говорить.
Планировала просто подъехать на кладбище, поставить венок и бросить горсть земли. Этому достаточно? Или всё же нужно приехать на отпевание? Я ведь никогда таких мероприятий не посещала.
Созвонитесь с детьми этой бабушки или внуками. Скажут, куда подъехать и передать венок. Если в ритуалке будет отпевание, прямо там этот венок и купите, чтобы не тащить за 100км. На кладбище вы вообще вряд ли сами найдёте, лучше уж на отпевании постоять полчаса, попрощаться с усопшим, а потом за автобусом проехать и поставить венок.