Altı buçuk yıl önce bu daireye taşındık. Üst komşularımız yaşlı bir çift. Komşu kadın canlı, gürültü…

Altı buçuk yıl önce bu daireye taşındık. Üst komşularımız yaşlı bir çift. Komşu kadın canlı, gürültücü, güçlü bir kadın. Kocası ise sakin, sessiz, evden neredeyse hiç çıkmıyor. Birkaç yıl önce onlara sık sık doktorlar, ambulans gelmeye başladı… Komşu hastalandı. Evden hiç çıkmamaya başladı, periyodik olarak ambulansla götürülüyordu. Kısacası yataktan kalkamaz oldu. Karısı ona bakıyordu. Bir yıl önce işten dönerken, yukarıdan beni çağırdı, yardım istedi. Bundan önce benimle birkaç kez tanışmıştı. İlkinde aklı başındaydı, kim olduğumu ve nerede yaşadığımı anlıyordu. Sonra ikinci kez, kocasının hastalanmasından sonra. Ve sonra beni çağırıyor, sanki beni tanımıyormuş gibi. Telefonumu kaybettim, bulmama yardım et diyor. Numaramı hatırlıyor musun diye sordum. Hayır, diyor, cüzdanıma bakacağım şimdi, gel içeri diyor. Antreye girdim, kapının iç tarafında basılı bir not vardı, şöyle yazıyordu: «Çıkarken ışığı kapatmayı, anahtarları, telefonu almayı unutma». O zaman hafızasıyla ilgili sorunları olduğunu düşündüm. Cüzdanını arıyor, ah, başım hiç çalışmıyor diye söyleniyordu… Cüzdanı buldu, ona telefon ettim, telefon bulundu. Kışa doğru onlarda sessizlik oldu. Bizim ses yalıtımımız harika, televizyonun çalıştığını, aralarında tartıştıklarını duyuyorduk. O, altına kaçırdığı vb. şeyler yüzünden kızıyordu. O ise sadece onun sayesinde yaşadığını bağırıyordu. Çocuklarının onları yanlarına aldığını düşündüm. Çocukları olup olmadığını bilmiyorum gerçi. Ama onun telefonunun ekranında bir çocuğun fotoğrafını görmüştüm, o zaman onun torunu olduğunu düşünmüştüm. Bu bahar onu gördüm. Üç destekli bir bastonla, yavaşça yürüyordu, zorlandığı belliydi. Sonra kocam eve dönerken onunla karşılaştığını söyledi, apartmandan çıktı ve ona çöp kutusuna nasıl gideceğini sordu. Son birkaç gündür dairesinde ağlıyor. Bu arada eve yalnız döndü. Kocasının büyük ihtimalle öldüğünü düşünüyorum. Bugün işten dönüyorum, o kapısında duruyor ve yine yardım istiyor. Yukarı çıktım. «Lütfen, diyor, kapıyı içeriden kilitlememe yardım et. Ne yapmam gerekiyor, uyumak için nasıl kilitlenmeliyim?» Kapıyı kilitlemeyi ona yaklaşık 15 dakika öğrettim. Kapıda asılı duran bir kağıda, kilidi çevirerek kapıyı nasıl kilitleyeceğini ve açacağını yazdım. Oklar çizdim, çünkü sağ ile solu karıştırıyordu. Kapıyı kilitledi, kapalı kapıdan ona daha fazla açmaması gerektiğini ve uyuması gerektiğini söyledim. Eve geldikten sonra kocam markete gitti. Dedi ki, o yine kapıyı açmış ve yardım istemiş. Kapıyı kilitlemesine yardım etmiş ve eve gelmiş. Sonra tekrar kapıyı açmış, ona komşunun oğlu yardım etmiş. Sonra annesi çıktı. Şimdi, sanırım, sessiz. Kocam akrabası olup olmadığını sordu, sadece yeğeni olduğunu söyledi. Gerçi artık inanıp inanmayacağımı bilmiyorum. Bu durumlarda ne yaparlar? Bir dahaki sefere, tabii ki, akrabalarından birinin telefon numarasını öğrenmeye çalışacağım. Ama öğrenemezsem? Tek başına tehlikede. Kocam, onu sık sık farklı kadınlarla gördüğünü söylüyor. Markete gidiyor ama kendi başına geri dönemiyor.