Bir psikoloji grubundan bir örnek aldım. Çocuk 14 yaşındaydı. Annesi elinden tableti alıyor, arkadaş…

Bir psikoloji grubundan bir örnek aldım. Çocuk 14 yaşındaydı. Annesi elinden tableti alıyor, arkadaşlarıyla buluşmasına izin vermiyor, devamsızlıklar için deneme süresi koyuyor ve hazırlık kurslarına başlamazsa tatil gezilerini iptal etmekle tehdit ediyordu. Çocuk ise kapıyı çarpıyor, ev işlerinde yardım etmeyi reddediyor, haftalarca annesiyle konuşmuyor ve sonra gece yarısı eve geliyordu. Annesi iyi niyetle davrandığına emindi: "Sonuçta normal bir insan olmasını istiyorum." Gerçekten de istiyordu. Sadece sonuç tersi oldu. Sanırım nedeni, çoğumuzun "otorite" kelimesini karıştırması. Çoğu kişi otoritenin otoriter bir güç olduğunu sanıyor ama bunlar tamamen farklı şeyler. Her ne kadar marjinal çevrelerde "otoriteler" gerçekten de gücü elinde tutanlar olarak adlandırılsa da, uluslararası ilişkilerde de hala güçlü olanın haklı olduğu düşünülüyor. Ama bu, normal ilişkileri marjinalleştiren bir karışıklık. Ve bu hem ebeveynlerle ergenler arasındaki hem de ülkeler arasındaki ilişkiler için geçerli. Ceza baskıdır ve baskı otoritenin karşıtıdır. Otorite, kişinin gönüllü olarak kazandığı bir etkidir. Çocuk (veya yetişkin) size mecbur olduğu için değil, sizinle etkileşimde bulunmak ona faydalı ve ilginç geldiği için kulak verir. Otorite saygı, yetkinlik, kişisel örnek ve ortak ilgi alanları üzerine kurulur. Atanamaz veya talep edilemez. Bu, bir öğretmenin, bir bilge rehberin, tavsiye almak için gönüllü olarak gidilen bir hocanın arketipidir. Otoriterlik, gücü ve zorlamayı kullanarak istediğini elde etme yoludur. "Beni dinliyorlar çünkü faydalı ve ilginçim" değil, "beni dinliyorlar çünkü daha güçlüyüm, cezalandırabilirim veya ağlayabilirim." Otoriterlik saygı gerektirmez, korku veya bağımlılık yeterlidir. Hızlı çalışır, ancak uzun sürmez ve yan etkileri vardır. Buradaki arketip Efendi'dir, "Ben daha güçlüyüm, ben hükmediyorum." Birçok ebeveyn, onları besledikleri, giydirdikleri ve kurslara kaydettirdikleri için çocuğun itaat etmesi gerektiğine inanır. Ancak çocuk bir hediyeye sevinebilir ve teşekkür edebilir, ancak bu durum ebeveynin otoritesini artırmaz. Saygı eşyalarla birlikte satın alınmaz. Amiri tarafından cezayla tehdit edilen bir yetişkin başka bir iş arayabilir. Bir ergenin böyle bir seçeneği yoktur. Bu yüzden ya itaat edecek ya da protesto edecektir. Ancak ergenlik çağında hayatta kalma içgüdüsünün henüz tam gelişmediğini, bu nedenle ergenlerin dış etkilere veya dürtüsel eylemlere karşı özellikle savunmasız olduklarını hatırlamak önemlidir. Ayrıca ceza içsel motivasyonu geliştirmez. Bir çocuk "cezalandırılmamak için" bir şey yapıyorsa, kendi ilgisi ve enerjisi azdır. Yapabilir ama kötü yapar, savsaklar veya bu alana karşı olumsuz bir tutum geliştirip sabote etmeye başlayabilir. Birçok ebeveyn, cezalar olmadan çocuklarının çok daha kötü olacağına, hırsız olacağına veya tamamen *** olacağına inanıyor. Ancak çocuğun aldığı en iyi şeyler cezalardan gelmedi (tam tersine, ebeveynle kötü ilişkiler daha fazlasını almasını engelledi), aynı zamanda bolca bulunan yakın, sevgi dolu, ilgili anlardan geldi. Çocuğa hala fiziksel olarak ceza vermenin normal olduğunu düşünen ebeveynlerin sayısı çok azaldı. Eskiden dayak etkili bir baskı aracı olarak görülürken, aşağılama ve hakaretlerden bahsetmeye bile gerek yok. Şimdi çoğu ebeveyn, çocuğa hakaret etmenin ve onu aşağılamanın düşük benlik saygısına yol açtığını biliyor. Cezaların ebeveynlerle olan ilişkiyi bozduğu ve kişinin kendi motivasyonunu azalttığı ise henüz pek konuşulmuyor. Ve cezanın yokluğunda başka bir aşırı uç görülüyor: her şeye izin verme. Ama bu başka bir konu.