Merhaba. Durum özetle şöyle: Çocuğum 4 yaşında. Doğumda vakum ve forseps kullanıldığı için bir travm…

Merhaba. Durum özetle şöyle: Çocuğum 4 yaşında. Doğumda vakum ve forseps kullanıldığı için bir travma yaşadı. Daha sonra 3. ve 4. omurları arasında bir ayrışma olduğu ortaya çıktı. Bir osteopat onunla ilgilendi ama maalesef bu durumu öğrendiğimizde çok geçti. Konuşma sorunları vardı: KKK aşılarından sonra konuşma becerilerinde bir gerileme oldu. Şu anda bir nöropsikolog ve konuşma terapistine gidiyor. Şu anda 4 yaş 4 aylık. Bir komisyondan geçtik; herhangi bir zihinsel sapma yok, sadece ciddi konuşma bozukluğu (NPR) var. Geçenlerde anaokulu psikoloğu bizi aradı ve grubumuzu taşıdığını söyledi. Belgeler hazırlanıyor ve onu şehrin diğer ucundaki farklı bir anaokuluna nakledecekler. Oradaki durum çok zor: çocuklar sadece konuşma sorunları olanlar değil, Serebral Palsi ve zihinsel engelli olanlar da var. Onu oraya göndermek istemiyorum. Nedenini biliyor musunuz? Bu tür çocukları görünce bunun normal olduğunu düşüneceğinden korkuyorum. Bu da sadece konuşmada değil, zihinsel ve genel gelişimde de bir gerileme riski yaratır. Duyduğuma göre o anaokulunda bizim durumumuza uygun bir grup varmış (sözde "DNR"), ama küçükmüş ve ben oraya koymak istemiyorum. Şehirdeki diğer anaokullarını aradım; her yerdeki konuşma terapisi grupları zaten dolu. Geriye tek bir seçeneğim kaldı: ya hiç anaokuluna gitmemek ya da 15. anaokulundaki "TNR" grubuna gitmek, ama oraya göndermek istemiyorum. Ancak normal konuşmaya başladı. Çocuğumu beş yaşına kadar evde tutma, tekrar komisyondan geçirme ve başka bir anaokuluna yerleştirme hakkım var mı? Bence var. Ama psikolog şöyle dedi: "Bu konuşma bozukluklarıyla bir şey beklemeyin." Sanki bizi başlarından savmak istiyorlarmış gibi bir his oluştu. Başta haklarımızın olduğunu söyledi ama bizim de uğraşmamamız için kalmamamızı şiddetle tavsiye etti. Siz olsaydınız ne yapardınız? Çocuğu nereye götürürdünüz? Kötü bir şey yapmak istemiyorum. Eğitim departmanını aradım, bu işle ilgilenen bir kadın var ama şu anda hastalık izninde. Ne yapacağımı bilmiyorum. Çocuğumun sosyalleşmeye ihtiyacı olduğunu anlıyorum, buna karşı değilim, sadece durumu kötüleştirmek istemiyorum. En iyisinin ne olduğunu düşünüyorum ve hepsi bu.