Dürüst olalım: Hızlı konuşurum, sık sık söz keserim ve insanları yarıda bırakırım. Bu bir "saygısızl…

Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Dürüst olalım: Hızlı konuşurum, sık sık söz keserim ve insanları yarıda bırakırım. Bu bir "saygısızlık" değil. Beynim böyle çalışıyor. 2015-2016'da arama dökümlerimi istedim ve bir ayda telefonda 10.000 dakika konuştuğumu fark ettim. Aylık! Bu neredeyse yedi gün kesintisiz konuşma demek. Ve bu, insanlarla çok fazla iletişim kurduğum için değil, duramadığım için. Belki şimdi de duramıyorum 🤣 Telefon ederim ve konuşmaya başlarım. Konuşurum, konuşurum, konuşurum. Karşımdaki kişi bir kelime eklemeye çalışır - ben sözünü keserim. Hem de tamamen konudan bağımsız: O bir şey anlatırken, ben bambaşka bir konuya geçerim, öncekiyle hiçbir ilgisi olmayan bir yere. Ya da aniden onu yarıda kesip kendi başıma bir şeye başlarım. Çok hızlı konuşurum - çünkü hızlı konuşmazsam unutabilirim. Dışarıdan bir tetikleyici çalışırsa - ani bir patlama, çocuğun koşup gelmesi, bir şey sorması - ve hepsi bu. Anlatım zincirini kaybederim. Ve bir saniye önce ne konuştuğumuzu hatırlayamadığım için inanılmaz bir rahatsızlık hissederim. Ama hayatımı gerçekten ne kolaylaştırdı biliyor musunuz? Sesli mesajlar. Çünkü orada sakin bir tempoda kayıt yapabilirim. Baskı olmadan, her şeyi hemen halletme zorunluluğu olmadan. Ve bu "yazmaktan tembellik etmek" değil, beynime uyum sağlamak. Ama her zaman çok konuşmam. Eğer karşımda beni dinlemeye istekli olduğunu gördüğüm biri yoksa, sessiz kalırım. Sadece sessiz. Söyleyecek bir şeyim olmadığı için değil, boşluğa konuşmanın anlamı olmadığı için. Anaokulunda haftalarca sessiz kalabilirdim. Öğretmenler konuşamadığımı bile düşünür ve anneme sorarlardı. Oysa ben bir yaşında cümlelerle konuşmayı öğrenmiştim. Sadece layıkıyla dinleyecek veya sohbet edecek kimse görmüyordum. Bütün çocukları "çılgın bir kalabalık" olarak görüyordum. Ve o zamanlar iki buçuk - üç yaşındaydım. Tam üç yaşında anaokuluna gitmeyi bıraktım. Yani üç yaşından önce bu tür düşüncelerim vardı: Bu çocuklarda sadece kaos görüyordum ve onlardan yoruluyordum. Ama yaklaşık yirmi beş yaşımda fark etmeye başladığım şey şu (tam 25 yaşında, lanet olsun). Bundan önce bunun bir sorun olabileceğini hiç düşünmemiştim. Konuşuyorum ve konuşuyorum - demek ki böyle olması gerekiyordu. Sonra insanların tepkilerini fark etmeye başladım. Karşımdaki kişinin rahatsız olduğunu. Kelime ekleyemediğini. Beni dinlemediği için ilgisini kaybettiğini. Ve bu tatsız bir keşifti: "Başkasına değer vermeyen o kişi" olmak istemiyordum ama duramıyordum. Farkındalık geldi ama frenler gelmedi. Ve işte burada sesli mesajlar yardımıma koştu. Gerçek bir kurtuluştu. Çünkü kendimi ifade etme fırsatım oldu - biriken her şeyi, söylemek istediğim her şeyi - dinleyiciyi kesmeden. Sesli mesajın kendisi söz kesmeyi gerektirmez. Ben konuşurum - kişi uygun olduğunda dinler. Duraklatabilir, tekrar dinleyebilir, cevap verebilir. Ve benim söz hakkı vermediğimden kimse zarar görmez. Benim için bu, başkalarına rahatsızlık vermeden kendim olmanın bir yolu. Ve benim için bu büyük bir fark. Sizi çıldırtıyor, ama bu kelimeyi tekrar söyleyeceğim - bilim 😄 Birincisi. Buna "basınçlı konuşma" denir. ADHD'de düşünce hızı genellikle konuşma hızını (ve eylemler düşünce hızını) aşar. Beyin, dilin bunları ifade etmesinden daha hızlı fikirler üretir. Ve o zaman kişi hızlı, çok, coşkuyla konuşur - sadece "yolda olanı" kaybetmemek için. Bu "gevezelik" değil. Bu düşünce ile ağız arasındaki bir yarış ve genellikle düşünce kazanır. İkincisi. Söz kesmek "saygısızlık" değildir. Bu dürtüsellik (kontrol eksikliği) artı unutma korkusu ve buna karşılık gelen kişinin algısıdır. Ben onun cümlenin geri kalanını zaten zihnimde bitirmiş, konuyu kapatmış ve başka bir konuya geçmişimdir. Üçüncüsü. "Patlama yüzünden dikkati dağıldı" - bu, ADHD'de çalışan (işlemsel) belleğin klasik bir örneğidir. Çalışan bellek, mevcut bilgilerin tutulduğu beynin not defteridir. Ve dış tetikleyici bir silgi gibidir, ADHD'de bu belleği hızla temizler. Ve tarif ettiğim rahatsızlık - "kaprisler" değil. Bu, beynin bir arıza olarak yaşadığı gerçek bir kayıptır. Dördüncüsü. Ve "kendi" dinleyicisi olmadan sessiz kalmak seçicilik ve aşırı duyarlılıkla ilgilidir. ADHD'li beyin iletişime büyük kaynak harcar ve eğer geri dönüş (ilgi, alaka, saygı) görmezse, kaynağı harcamaz. Bu enerji tasarrufu gibidir. Ve benim anaokulu hikayem, sosyal çevreye karşı aşırı duyarlılıkla da ilgilidir. ADHD'li çocuklar genellikle başkalarının davranışlarındaki tutarsızlıkları ve sahtekarlıkları çok erken fark etmeye başlarlar. Ve çevre ilginç, güvenli değilse, çocuk kapanabilir - konuşamadığı için değil, anlam görmediği için. Öğretmenler beni konuşamayan bir çocuk olarak görüyorlardı. Oysa gerçekte - o zaman bile kiminle ve ne hakkında konuşacağını seçen bir çocuktum. Oğlum ise anaokulunda konuşuyordu ama işine geldiğinde ve ona değer katmadığını düşündüğünde dikkatini vermenin anlamlı olmadığını gördüğünde "duymuyordu". Sonuç. Ayda sadece telefonla 10.000 dakika konuşmak, bu makinenin ne kadar güçlü bir şekilde sınırsız çalıştığını gösteren bir ölçek. Ve kendi dinleyicim olmadığında sessiz kalmam seçicilik ve kaynak tasarrufu anlamına gelir: Kendimi duymaya hazır olmayanlara harcamam. Ve sesli mesajları seçmem, beyninin nasıl çalıştığını bilen ve kendisi olabileceği - ve başkalarını kesmeden - koşullar yaratan bir insanın stratejisidir.
30 yıldır 'duvar gibi' biri olarak görülüyordum ve bazıları hâlâ öyle görüyor. Evet, bu da DEHB ile… Her "doktora git" yazana cevap vermek imkansız. Ama beni uzun zamandır tanıyanlar (gerçi öyle çok ki…
Yorumlar
Kristina
Bazen kendimi böyle yakalıyorum ama kontrol edebiliyorum.
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Vedeneva Yuliya
sohbetler sınırsız mı?
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Novikova Veronika
Bu, kocam için de kısmen geçerli. Çok konuşuyor ve konudan konuya atlayarak sık sık sözümü kesiyor. Evet, düşünceleri dilinden hızlı akıyor. Ama karşısındaki kişinin ilgilenmediğini hissetmiyor, eğer anlatmak istediği bir şey varsa, anlatır durur. İşte tam da empati eksikliği burada ortaya çıkıyor. Ama eğer konu veya soru ilgisini çekmiyorsa — cevap vermiyor veya tartışmıyor. Hatta istemiyorsa konuşmanın özünü aklına bile almıyor. Bazen onunla uzun uzun konuşuyorum, o sessiz kalıyor ve sonra hiçbir şey anlamadığını ve dinlemediğini fark ediyorum.
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Marina Boldyreva
Temel olarak ev işlerinin çoğunu kulaklığım takılıyken yaparım. Telefonla konuşmayı, şahsen konuşmaktan daha çok seviyorum çünkü aynı anda başka bir şeyle uğraşabiliyorum. Sadece konuşmayı beceremem, ellerimin meşgul olması gerekiyor.
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Mariya
Sohbet ettiğiniz kişilerin (daha doğrusu dinleyicilerin) sabrı harika. Ben bu kadar çabuk uzaklaşamazdım. Laf salatasından ana fikri ayıklamak çok zor. Bu yüzden benim için kısalık, dehanın kardeşidir, ben böyle iletişimi destekliyorum.
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Olga
İkinci gönderiyi okurken neredeyse kendimden bahsedildiğini düşünüyorum 😁
Teşekkürler, çok bilgilendirici 
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Olga
Okudum okudum, sonra ne kadar çok metin olduğunu görünce okumayı bıraktım 😄. Benim de aptalca bir huyum var, söz kesmek. Bu huyumdan nefret ediyorum.
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Marina
Bunlar senin düşüncelerin mi yoksa bir "akış" mı yaşıyorsun? Ben de akıştayken her zaman düşüncelerimi takip edemiyorum.
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
lyubov
Seni anlıyorum, çocukluğumdan beri dikkat sorunlarım oldu. Annemi, kolayca dağılıp daha önce ne olduğunu unuttuğum için çok sinirlendirirdi. Oğlumun da aynı sorunları var. Başlangıçta, beni de sinirlendirdiğini fark ettim: ders çalışmaya oturduğumuzda, dikkati dağılır ve her şeyi unuturdu. Bunların bilişsel sorunlar olduğunu anladığımda, işim kolaylaştı ve yavaş yavaş odaklanma üzerinde çalışmaya başladık. Nörogimnastik yaptık, meditasyonlar yaptık ve bu gerçekten yardımcı oldu (ama sadece bu değil). Bu yüzden, ebeveynler bana «Ah, benim tembelim, 4-5 alabilirdi ama 3-4 alıyor» dediklerinde, dürüst olmak gerekirse inanmıyorum. Demek ki yapamıyor, demek ki bir şey engelliyor. Ve zor olduğunda, öğrenme motivasyonu da düşüyor.
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Kseniya
Sonuna kadar okuyamadım bile, bu kadarını dinleyemezdim.
Benim başka bir sorunum var, az konuşurum ve durmadan saçmalayanları sevmem.
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
nika
Aman Tanrım, evet, bu çok zor! Kayınvalidenden böyle bir fışkırma.
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Tatyana
Marina Bilmiyorum, emin olamıyorum. Benim mi, yoksa...
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Tatyana
Mariya dinleyicilerim beni dinlemeyi seviyor)
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Tatyana
Marina Boldyreva Ben de öyleyim, yatarken buraya yazıyorum!
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Tatyana
Kristina Konuşmaları doze edilmiş mesajlara taşıdım. Şimdi dakikalar birikiyor.
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Tatyana
Vedeneva Yuliya eskiden çok konuşurdum, şimdi yazıyorum
Otomatik çevrildi. Orijinali göster
Kristina
Kristina canlı
Otomatik çevrildi. Orijinali göster

Ayrıca oku