Yorumları okuyorum ve ebeveynlerinin veya büyükanne ve büyükbabalarının demans ve bunun gibi şeylerd…

Yorumları okuyorum ve ebeveynlerinin veya büyükanne ve büyükbabalarının demans ve bunun gibi şeylerden muzdarip olduğu ne kadar çok insan var. Gözlerim doldu. 😭 Aklıma sevdiğim bir şiir geldi: Herkesin kendine göre bir acısı vardır. Ama hangisi daha acı? Kim söyleyebilir? Kurumuş bir derenin burukluğu vardır. Sürekli toprağa düşmeyen bir tohumun acısı, Kayalara çarpan yağmurların acısı, Ve ısı veren ağacın acısı. Sanki geçti, bitti sandım, Bir an sonra daha da acıdı! Her birimizin kendine göre bir acısı var. Ve ister istemez bunu düşünüyorum. İşte sen, gözlerini kaldırmadan yürüyorsun — Demek ki senin de bir sebepten acın var. Ve kimseyi suçlamıyorum... Ya eşyaların acısı? İnsanlarınkine benzer. Örs de acı çeker, ateş de, Vuran çekicin kendisi de. Tozda yatan ekmeğin acısı ne kadar büyük, Zamanından önce biçilmiş başakların acısı da öyle. Unutulmuş patikanın — yine geçilmemiş! — Ve yalnız duran elma ağacının acısı. Yaprakları rüzgarla dökülen ormanların acısı ne kadar büyük... Ve sadece acıyı kendi getirene, Ona herhalde acı gelmez.