26 Ekim sabahına doğru şehirde durum çok kötüydü... O zamandan beri kendime gelemedim. Korkunç bir k…

26 Ekim sabahına doğru şehirde durum çok kötüydü... O zamandan beri kendime gelemedim. Korkunç bir korku hissi yaşadım ve o zamandan beri yüksek seslerden korkuyorum, dışarıda fazla kalmamaya çalışıyorum... Tüm duygularım kaybolmuş gibi hissediyorum. Geleceği göremiyorum, hiçbir şey istemiyorum. Günler lastik gibi uzuyor. Sürekli uyumak istiyorum, başım ağrıyor. Kimseyle konuşmamaya çalışıyorum. Altı yıl önce taşındık ve bu durum yüzünden ayrı bir yere taşınmam gerektiğini düşündüm ama bu da şimdi zor. Çocuklar okulda, tek bir evimiz var ve tüm bunları nasıl yetiştireceğim: hem belgeler hem de taşınma... Ve yine hata yapmaktan, boşuna taşınmaktan korkuyorum. Bu da beni çok bunaltıyor çünkü çocukların sakin ve aydınlık bir geleceği olsun diye gelmiştik, ama şimdi koridorlarda stüdyolar, çocuklar ağlıyor ve ben... Böyle anlarda sanki panik atak geçiriyorum. Kendimi tanımıyorum, kendimi toparlayamıyorum, ancak aklım çocukların yanımda olduğunu ve onları korkutmamam gerektiğini biliyor. Genel olarak sanki kapalı bir döngüdeyim... Kimse tavsiye vermiyor, hatta geri çağıran da yok (akrabalar hep diyor ki: biraz sabredin... Yakında her şey yoluna girecek... ama her şey daha da kötüye gidiyor...). Yazarken ellerim yine titriyor... (( Yargılamayın... Gerçekten kötüyüm. Sadece bir tavsiye istiyorum, sanırım...